ciemniejszą barwę na kolorach, przedstawiających forma cyje. Z karty można 

 się przekonać, że Olkuska partyja tryjasowa jest dalszym ciągiem występującej 

 pomiędzy Starczynowem i Bolesławiem i że tylko piaski przerywają ich łącz- 

 ność. W obudwu tych partyjach wapień podstawowy występuje od strony po- 

 łudniowej, a od północy pokrywa go dolomit; następstwo warstw idzie zatem 

 od południa ku północy. Dolomit tak jak i w innych miejscowościach tej oko- 

 licy stanowi złoże kruszcu ołowianego i galmanu, dawne więc kopalnie Ol- 

 kuskie w nim się znajdowały, przyczem partyja bezpośrednio znajdująca się 

 pod Olkuszem była najzamożniejszą i najwięcej wyrabianą. Teraz trzeba się 

 bliżej przypatrzyć pokładom wspomnianych minerałów, przyczem będzie najsto- 

 sowniej powtórzyć zdanie Puscha o nich, jego bowiem opisy są tak trafne, że po 

 wielu latach eksploatacyi tych kopalń, niewiele można do nich dodać. Według 

 tego uczonego w Olkuskiej partyi, bezpośrednio na wapieniu mającym nierówną 

 powierzchnią z mnóstwem wyskoków i zagłębień, leży pokład bardzo bogatego 

 galmanu od Ido 3 stóp gruby, wypełniający nierówności wapienia, a na nim 

 pokład błyszczu ołowianego 2 do 10 stóp gruby pokryty dolomitem. W partyi 

 około Bolesławia pokładów niema lecz kruszec i galman są rozpryśnięte w ma- 

 sie dolomitu. Z rozłożenia dolomitu powstał tam w wielu miejscach zlepieniec, 

 w którym kawałki tej skały są spojone kruszcem, galmanem, blendą cynkową 

 i t. d. Taki zlepieniec spotyka się także wpośród dolomitu i w partyi Olkuskiej, 

 lecz Pusch nie wspomina o nim, bo za jego czasów nie zwracano na niego uwagi, 

 z powodu ubóstwa. Tak przedstawiają się pod względem gieologicznym pola 

 kopalniane w okolicy Olkusza. . Zamożność tych pól mogła być według tego 



j znaczna i jeżeli przyjmiemy za zasadę ocenienie Puscha, to pierwotną objętość 

 pokładu kruszcu pod Olkuszem i jego wydajność można w prz^ oliżeniu ocenić 



! w następujący sposób. Ponieważ stare roboty pokruszcowe, po większej części 

 dziś niedostępne, rozciągają się na 4 wiorstach kwadratowych, więc przyjmując, 

 że na całej tej przestrzeni był pokład takich rozmiarów jak Pusch przypuszcza 

 a mianowicie 2 stopy gruby, to objętość jego w sążniach sześciennych będzie 

 = 4 X 500 X 500 X 7? = 285,714. Ponieważ prawdopodobnie kruszec nie 

 tworzył jednolitego pokładu, lecz znajdował się wpośród iłów, więc przyj ąwszy, 

 że tylko połowa tej objętości wydawała kruszec, otrzymamy, że można z niego 

 było wydobyć 142,857 sążni sześciennych czyli 48,999,851 takichże stóp. Przyj- 

 mując, że waga stopy sześciennej wody wynosi 70 funtów, to wobec tego że ciężar 

 właściwy kruszcu jest 7,5 całkowity ciężar powyższej objętości kruszcu będzie 



| == 48.999,851 X TO X 7,5 funtów = 257,250,000 centnarów stofuntowych, 

 z których możnaby otrzymać 221,235,000 centnarów ołowiu i 12,053,593 funtów 

 srebra, jeżeli przypuścimy z Puschem, że w centnarze kruszcu znajduje się Vj 2 

 łuta srebra. Wartość więc tych metali wynosiłaby według dzisiejszych cen 

 około 1,354 milijonów rubli. Ponieważ zaś kopalnie Olkuskie były czynne pra- 

 wie przez lat 400, wyliczony zapas mógł być dostateczny do produkcyi rocznej 

 , Wartującej 3,386,539 rubli. Wiadomo jednak, że produkcyja ich nie dochodziła 

 do tej wysokości i zdaje się, że nigdy nie przekroczyła 300,000 rubli, t. j. dziesią- 

 j tój części. Na zasadzie tego trzeba przypuścić, że albo ocenienia przyjęte tu za 

 zasadę są zawysokie, albo też, że srebronośny kruszec ołowiany nie został 



