nie istnieje i że czerwone piaskowce Sandomierskie odpowiadają jedynie tylko 

 formacji czerwonego piaskowca dyjasowego. W powyższej rozprawie zaliczył 

 on nawet do niej formacyją piaskowca białego, przeżeranie jako piaskowiec lija- 

 sowy oznaczonego i dopiero później ') przyznał się do błędu. AV tej samej i'Oz- 

 prawie na str. 139 starał się on zbić moje zdanie, jednakże te gieologiczno- 

 teoretyczne dowody, których do tego używa, nie są decydujące. Wprawdzie 

 zdarza się tui owdzie połączenie dwu formacyj, gdzieindziej rozdzielonych przez 

 pewien utwór pośredni, gdy ten utwór jest miejscowo zmieniony albo też wcale 

 się nie rozwinął. Taki przypadek zachodzi np. w Anglii, gdzie pstry piaskowiec 

 i kajper łącznie występują, albowiem nie rozwinął się pomiędzy niemi wapień, 

 muszlowy, podobnież zbieg taki zdaje się, że jest częsty w Alpach, Apeni- 

 nach, Pirenejach i Karpatach, gdzie pomiędzy pokładami, odpowiadającemi 

 szeregowi oolitowemu oraz odpowiadającemi grupie kredowej niemożna po 

 większej części przeprowadzić wyraźnej granicy, albowiem rozdzielające gdzie- 

 indziej te formacyj e pokłady grupy Wealdeńskiej nie istnieją i rozgraniczenie 

 conaj wyżej możliwe jest tylko na zasadzie skamieniałości, których jednak brak 

 w wielu punktach graniczących. Nie wynika jednak stąd jak to mniema Blode, 

 że ponieważ w obrębie polskiej formacyi piaskowca czerwonego, granica pomię- 

 dzy czerwonym piaskowcem dyjasowym a pstrym piaskowcem nie daje się ściśle 

 oznaczyć, a więc obie formacyj e łącznie są reprezentowane, że czas utworzenia 

 jednej lub drugiej formacyi został przedłużony, albo też że ogół pokładów po- 

 wstał mniej więcej w czasie, w którym gdzieindziej tworzyła się formacyją 

 cechsztejnu. Wprost przeciwne Blodowskiemu mniemanie wygłosił Schneider 

 uważając owe pokłady czerwonego piaskowca za sam tylko pstry piaskowiec. 

 Główna zasada, na której się on opiera polega na tern, że grupa pokładów wy- 

 stępująca w stropie przechodowej skały kwarcytowój w łańcuchu Łysej Góry, 

 około Bodzentyna aż do Opatowa złożona z wapnistych i marglistych łupków 

 glinianych, wapieni zbliżonych do cuchnącego i dolomity cznych, nie należy już 

 do formacyj przechodowych lecz do cechsztejnu, a więc i cały piaskowiec, który 

 leży pomiędzy ową grupą skał, oraz dalej na północ występującym wapieniem 

 muszlowym, może być zaliczony tylko do pstrego piaskowca. Twierdzeniom 

 tym muszę, jak to uczynił Blóde zupełnie zaprzeczyć. Wynikły one stąd, że 

 Schneider znał tylko północno-wschodnią część grupy piaskowca czerwonego 

 i nie uwzględniał większej, zachodniej jój części, że dalej z podobnego powodu 

 powziął bardzo błędne mniemanie o Sandomierskich skałach przechodowych 

 i że wreszcie uległ wielce nagannemu petitio priucipis, albowiem używał jako 

 dowodu, swego mniemanego cechsztejnu, niewykazawszy ani jednym nawet, 

 dającym się utrzymać dowodem, jego istnienia. ,Ta i Blode wykazaliśmy jaknaj - 

 jaśniej, iż w Sandomierskich pokładach przechodowych 3 wielkie główne pasma 

 wapienia, cechujące się skamieniałościami Gorgonia infundibuliformis, Cyatho- 



') Blodego przyczynki do jego rozprawy o formacyi przechodowej w Polsce z uwzględnie- 

 niem rozpraw pp. Schneidera i Beckera w Leonhardta i Braum Neues Jahrbuch der Mineralogie 1833 

 d. 129 i nast. 



