— 136 — 



phyllum caespitosum, Calamopora spongites, Terebratula £>nsca, Delthyris speciosa, 

 Tentaculites annulatus oraz szczątkami ortoceratytów, tudzież Asaphus Hausmanni 

 i t. d. ciągnących się od Miedzianki aż do Grocholic dolnych i od Chełmców aż 

 do Porąbki a nawet do Teleniowa w Słupi Nowej i od Bodzentyna aż do Kar- 

 wowa poniżej Opatowa, wyraźnie ławicują się naprzemian z łupkiem glinianym 

 i szarowakowym. z drobnoziarnistą szarowaką i zbitym kwarcytem. 



Sam Schneider nie wyjaśnił sobie tego, co myśli utrzymując, że to na wielu 

 punktach nawet warstwami ujawniające się uławicenie naprzemian jest tylko 

 pozornem i pochodzi tylko z powtarzającego się przylegania. Błędnie więc 

 uznaje on kwarcy ty za najmłodsze, ciemno zabarwiony łupek gliniany i szaro- 

 wakowy za najstarsze a wapień za średnie ogniwo tej formacyi. Przeoczył on 

 że ten sam kwarcyt, który od Kamiennej góry przy Miedzianogórze aż do Słupi 

 Nowej tworzy jego mniemane ogniwo najmłodsze, zalega również w środku po- 

 między obu pasmami wapiennemi pod Miedzianką. Chęcinami, Daleszycami 

 i Iwaniskami z jednej strony i pasmem pod Chełmcami, Kielcami aż do Porąbki 

 z drugiej strony, a więc i tutaj jest ogniwem środkowem: nie wiedział on, że 

 lupek gliniany w najwyższym stropie pasma kwarcytu pod Miedzianogórą, Cze- 

 kotami blizko Brzezinek i Ręczkowa oraz pod Szydłówkiem leży tak samo po- 

 między innemi warstwami, jak iw spągu iwaniskiego pasma wapiennego przy 

 młynie Poduszowskim aż na południe od Klimontowa i Bogoryi. Grupa pokła- 

 dów w okolicy Bodzentyna uważana przez Schneidera za cechsztejn, składa się, 

 według jego własnego opisu z dwu grup wyraźnie od siebie oddzielonych. 

 W dolnej z nich następują ciągle naprzemian po sobie warstwy wapnistych 

 i marglistych łupków glinianych i wapienia, w górnej zaś panują tylko ławice 

 wapienne bez warstw pośrednich. Już i ten rozdział nie jest tak wyraźny jak 

 on podaje, a przytem jakże może Schneider dowieść, że ogniwem formacyi cech- 

 sztejnu jest łupek gliniany, który np. przy Świętomarzu, w części zupełnie po- 

 dobny do bardzo bogatego w mikę łupku szarowakowego w górach Pieprzowych 

 pod Sandomierzem, albo do takiegoż łupku w Górkach pod Klimontowem 

 w części zaś, (bezpośrednio nad dnem tamtejszego potoku), przechodzi w wy- 

 raźny cienko uwarstwiony łupek kwarcytowy? Należące tutaj wapienie z pod 

 Siekierna, Śniadka i Szerzawy, są według jego własnego sprawozdania bogate 

 w muszle, szczególniej w piękne terebratule. Przyznaje się on sam do nieznajo- 

 mości tych skamieniałości, ale ja mogę zapewnić, że wszystkie one są tylko bar- 

 dzo pięknemi skamieniałościami przechodowemi, nadewszystko Terebratula prisca, 

 Spirifer Uneatus Sow. striatissimus Schl.) a prawdopodobnie także Terebratula 

 excisa Schlot. (Belth. striatula Goldf.); pomiędzy zaś niemi niema ani jednej 

 charakterystycznej muszli cechsztejnu. Pozostają więc w końcu tylko dwie sła- 

 be petrograficzne zasady, na których Schneider oparł oderwanie owej grupy po- 

 kładów od formacyi przechodowych. Zauważył on bardzo słusznie, że zarówno 

 wapienie okolicy Bodzentyna i dalej na południo-wschód wapienie pod Cząstko- 

 wem, z doliny Kochówka, Bratkowa, Oziębłowa i Kobylanek na południo- 

 zachód od Opatowa jako też występujące na południo-zachód od tego miasta, 

 pod Karwowem, Judarowem i Włostową zaliczone przez niego ogółem do 

 cechsztejnu, okazują się częścią za potarciem wapieniem cuchnącym, częścią 



