Występują w towarzystwie bardzo bitumicznych, prawie palnych cienkich 

 łupków wapiennych, częścią wreszcie są prawdziwemi drobnoziarnistemi, ciemno 

 zabarwionerni dolomitami. Nie wiedział on jednak, że pośród niewątpliwie 

 przechodowych wapieni okolic Kielc i Łagowa, znajdują się właśnie te same 

 dolomity, np. w sztolni Stanisława pod Niewachlowem, albo pod Stopcem, a dalej 

 że woń podobna do kamienia cuchnącego, w bardzo wielu punktach właściwą 

 jest tutejszemu wapieniowi przechodowemu, głównie zaś wszystkim jego war- 

 stwom połączonym z pokładami rud żelaznych; że łupki wapienne bitumiczne 

 występują również w Łagowie i pod Iwaniskami, że te ostatnie przy Iwani- 

 skach są zupełnie identyczne z łupkami pomiędzy Bratkowem i Oziębłowem. 

 W tych to łupkach przy późniejszych badaniach udało mi się odkryć liczne deli- 

 katne, małe muszelki, które bardzo prawdopodobnie należą do Posidonia Becheri 

 Bronn, a więc także do rzędu skamieniałości charakteryzujących formacyją 

 syluryjską. Następnie mówi on dalej 1. c. na str. 465: „Ten młodszy utwór 

 wapienny z łupkami glinianemi jest zasadniczo odmienny od łupku glinianego, 

 szarowakowego oraz wapienia przechodowego leżących w spągu świętokrzyskie- 

 go kwarcytu a od samego kwarcytu jest on wyraźnie oddzielony. Łupek gli- 

 niany górnego utworu ma po większej części barwę zieloną i występuje jako 

 zupełnie podporządkowany warstwom częścią wapnistym częścią marglistym 

 i bitumicznym, powtarzającym się w częstem następstwie. Natomiast dolne 

 łupki gliniane mają przeważnie ciemno-szarą barwę i wcale nie posiadają 

 warstw cienkich, naprzemian wapnistych i marglistych i wogóle zamiast wapna 

 zawierają więcej krzemionki. Podobnież wapień w górnym utworze (cechsztej- 

 nu) różni się znacznie od wapienia należącego do peryjodu przechodowego. 

 Pierwszy ma występować w cienkich wyraźnych ławicach, ma być w części 

 dolomitycznym i niezawierać wcale skamieniałości (??); obecność w nim metali 

 jest jeszcze wątpliwą. Dolny natomiast wapień bardziej pstro zabarwiony, za- 

 wiera bardzo często warstwy czerwonego konglomeratu (to ma znaczyć pstre 

 brekczyje wapienne przechodowe) a skamieniałości oraz obecność rud, szczegól- 

 niej błyszczu ołowianego, nie należą do rzadkości." Żadna z tych rzekomych 

 podstaw, na których się ma opierać rozdzielenie młodszych ogniw formacyj prze- 

 chodowych, jako samodzielnej formacyi (cechsztejnu), od starszych, nie wytrzy- 

 muje krytyki. Ścisłe oddzielenie ich od kwarcytu niema żadnój zasady: jest 

 ono w gruncie rzeczy czysto imaginacyjne, o czem Schneider mógłby się łatwo 

 przekonać zbadawszy miejscowość pod Swiętomarzem i Karwowem 1 ). Podobnież 



') Pod Karwowem poniżej Opatowa, skala na zboczu góry Brżęścinki składa się z zielonawo- 

 szarego, wapnistego, bardzo popękanego łupku szarowakowego. Tuż za nią wytryska źródło błogo- 

 sławionego Kadłubka, które osadziło wielka masę tufu wapiennego. Idąc obok źródła małym wąwo- 

 zem na górę łasem pokrytą, napotyka się skały białego mocnego wapienia pizolitowego. To są 

 prawdopodobnie skały białego wapienia, które Schneider obserwował na górze Kadłubka, ale natury 

 ich wcale nie poznał, albowiem porównywa ten wapień z najzupełniej niepodobnym do niego wapie- 

 niem z Rzepcy i Sniadka i z tego powodu zalicza do swego cechsztejnu, gdy tymczasem nie jest on 

 niczem innem, tylko wapieniem trzeciorzędnym, a mianowicie skalą, którą opisałem pod nazwą grubego 

 wapienia nakształt pizolitowego (Pisolithenartiger Grobkalk), aktora jest tu najbardziej na zachód 

 wysuniętym odosobnionym odrostkiem tego utworu trzeciorzędowego biegnącego na wschód od Kar- 



P. F. T. II. 9* 



