138 — 



myinem jest zdanie jakoby przeważnie zielonawe łupki gliniane miały oznaczać 

 jego mniemaną grupę cecksztejnu, gdyż w Gieognostycznyni opisie Polski I str. 

 69, wykazałem, że takie zielone łupki przeważają we wschodniej połowie for- 

 macyj przechodowycfa, głównie na południu od Iwanisk aż do Klimontowa, szare 

 zaś natomiast bardzo podrzędne zajmują miejsce. Jak się ma rzecz z dolomitem 

 i skamieniałościami to już wyżej powiedziałem. 



Jeszcze mniej można wybaczyć Schneidrowi to, że zalicza do cechsztejnu 

 wapień z Rzepina i Grocholic dolnych. Pierwszy leży na granicy pomiędzy 

 czerwonym a białym piaskowcem i należy do wapienia muszlo wego. drugi zaś 

 jest najbardziej ku wschodowi posuniętera odgałęzieniem wyraźnego pasma wa- 

 pienia przechodowego, idącego od Chęcin do Łagowa i daje się widzieć prawie 

 bez przerwy od Łagowa przez Wrzachów, Saltów, Blandę, Kępę i Mydłów aż 

 do Grocholic dolnych. 



Sądzę, że dość zasadniczo wykazałem, że grupa pokładów w górach Sando- 

 mierskich uważana przez Schneidera za cechsztejn, nie jest bynajmniej cechsztejnem, 

 lecz niewątpliwem ogniwem formacyi przechodowćj, a mianowicie syluryjskiej, a wiec 

 że też leżące na niej pokłady czerwonego piaskowca, nie mogą być 10 swej całości uznane 

 za pstry piaskowiec. Schneider zupełnie przeoczył, że ten utwór czerwonego 

 piaskowca, tam gdzie on leży bezpośrednio na pokładach przechodowych, zanim 

 występuje zupełnie samodzielnie leży naprzód ławicami naprzemian z najwyż- 

 szemi warstwami skały podstawowej, zarówno z wapieniem jak i kwarcytem 

 a zatem najściślej z niemi jest złączony. Choć zaraz dalej gruby konglomerat 

 staje się w tym czerwonym piaskowcu rzadszym aniżeli gdzieindziej w czerwo- 

 nym piaskowcu dyjasowym, jednakże nie znika on zupełnie i występuje miano- 

 wicie pod Swiętomarzem bardzo wyraźnie. Tu, bezpośrednio na kwarcowych 

 łupkach szarowakowych leży czerwony gruby konglomerat, którego wielkie 

 głazy składają się częścią z łupku, częścią ze zbitego kwarcytu. a połączone są 

 czerwonym piaskiem, małą ilością miki i zwietrzałym feispatem. Na tern leży 

 drobnoziarnisty mocny piaskowiec czerwony, który ku górze przechodzi w pia- 

 skowiec prawie biały, luźny, bogaty w mikę, mający również wkropione cząstki 



wowa ku Malicom do doliny Opatówki, a w niej przez Międzygór, Pęciny i Zagrody ciągnącego się aż 

 do ujścia tej doliny do Wisły i podobnie jak pod Kar wowera, jako też pod Słaboszowicami, Między- 

 górera i w Pieprzowych Górach pod Sandomierzem, pokrywa poziomo stromo postawione warstwy 

 łupku szarowakowego. Natomiast w wąwozie biegnącym równolegle ze wsią Judarowem do Karwo- 

 wa napotykamy skały szarego typowego wapienia przechodowego, który zawiera te same Cyathophylle 

 co pod Kielcami, tworzy małe groty i przecięty jest żyłami szpatu wapiennego podobnie jak pod Kiel- 

 cami. Warstwy jego mają tu upadek h. 3o" ku Pd.-W. Idąc od tej skały napowrót ku Karwowowi, 

 widzimy wszędzie w przekroju doliny obnażony kwarcyt i łupek szarowakowy, połączony ze sobą ta- 

 kim samym jak pod Sw.-Marzem łupkiem kwarcowym, zawierającym mikę. Warstwy ich są tak po- 

 gięte i w przecięciu tak pionowo ustawione, że trudno jest oznaczyć ich kierunek i upad; tqż samo ma 

 miejsce w dalszym ich ciągu poniżej Karwowa w dolinie Opatówki ku Proboczynowi a stąd przez 

 Zółczyn prawie aż do Malic. Więc około Karwowa i Judarowa niema wcale ścisłego rozgraniczenia 

 wapienia przechodowego od kwarcytu, jak to Schneider podaje lecz widzimy tam tuż samo ścisłe połą- 

 czenie, taki sam stosunek przemienny, jąk w części środkowej i zachodniej Sandomierskich skał 

 przechodowych. 



