do znaczenia tyluż różnych formacyj, przyczein jednę z tych grup nazywa kaj- 

 'proicą. Według swego opisu odróżnia on w tych okolicach, postępując od naj- 

 starszej do najmłodszej następujące formacyj e. 



1. Dolny utwór wapienia jłecoioego (Flotzkalkbildung) z lupkami glinianemi 

 wapnistemi i marglistemi. Ma on odpowiadać cechsztejnowi, ale jakem już wyżej 

 wykazał, jest tylko górnem ogniwem formacyi przeckodowej. 



2. Czerwony piaskowiec z czerwoną gliną marglistą w górnej grupie; mają 

 one reprezentować pstry piaskowiec, gdy tymczasem składają się z piaskowca 

 czerwonego lijasowego i pstrego. 



3. Wapień Kunów ski. Jest to część wapienia, który na północnej gra- 

 nicy grupy czerwonego piaskowca uznałem, tak jak i on, za wapień muszlowy. 



4. Pstre iły margliste z piaskowcami kwarcowemi. Tę grupę pokładów, le- 

 żącą częścią na czerwonych iłach marglistycti (górnej grupie czerwonego pia- 

 skowca) częścią na wapieniu muszlowym, uznaje on za kajper, gdy tymczasem 

 według mnie jest to dolna grupa z nowej formacyi białego piaskowca, z wyjątkiem 

 żółtego marglu cuchnącego, który jeszcze do wapienia muszłowego zaliczyłem. 



5. Pokłady węgla kamiennego okolic Kunowa i Opatowa uważane za utwór 

 analogiczny z jedną z dolnych grup formacyi UjasowSj, przezemnie porównane 

 zostały z tą formacyj ą, ale razem z poprzednim oddziałem uznane tylko za dolną 

 grupę szeroko zalegaj ącój formacyi białego piaskowca. 



6. Piaskowiec kostkowy (Quadersandstein), za który uznaje on górną grupę 

 swojego piaskowca białego albo lijasowego. 



7. Wapień z Sowiej góry, Dołów i Tychowa, z których dwa ostatnie uważa- 

 łem za podrzędne pokłady wapienia w białym piaskowcu, 



8. Pokłady żelaziaka pod Tychowem, złożone w kierunku od spągu ku 

 stropowi z: 



a) Szarego łupku ilastego z bogatym w skamieniałości czerwonym żela- 

 ziakiem gliniastym. 



b) . Piasku żelaznoochrowego z pokładami mocnego piaszczystego żela- 

 ziaka brunatnego. 



Schneider nie wie właściwie, co począć z temi grupami pokładów. Gdyby 

 jego piaskowiec kostkowy był rzeczywistym Quadersandstein niemieckim, 

 a zatem należał do formacyi piasku zielonego, to w stropie jego leżące grupy 

 7 i 8 musiałyby być jeszcze młodszemi i należyć do formacyi kredowej. Być 

 może, iż pojął, że na to żadnego dającego się utrzymać dowodu przytoczyć nie 

 można i dla tego też próbuje innego podziału i porównywa: 



Nr. 7 z Great oolite 



Nr. Sa z Bradford clay 



Nr. 8b z Interior sand (oolite) 



Jeżeli zaś to przyjmiemy, powiada on dalej, to wtedy wszystkie grupy po- 

 kładów od Nr. 5 do 8 musimy połączyć jako ogniwa jednego utworu g teologicznego: 

 formacyi dyjasowój z bardzo odrębnym charakterem, prawdopodobnie dla tego > 

 że w stropie wszystkich tych skał pod liżą i Bałtowem leży niewątpliwy zbity 

 i oolityczny wapień jurajski. Nakoniec chce on: 



