9. Zielony piaskowiec z Wiórów, występujący w ztipełnein odosobnieniu, 

 uważać za najwyższe ogniwo piaskowca kostkowego, jakkolwiek sam przyznaje, 

 że leży on bezpośrednio w stropie wapienia Sowiej góry. 



Temu podziałowi należy wogóle zarzucić, iż zanadto rozszczepił niektóre 

 grupy w stropie wapienia muszlowego, przez naturę ściśle z sobą związane. 

 Przedewszystkieni zaś błędnem jest porównanie niektórych z tych grup z innemi 

 formacyjami. Podobnież jak północna grupa sandomierskich skał przechodo- 

 wych nie jest cechsztejnem, tak również*górna grupa mojego białego piaskowca 

 jakem to już wyżej wykazał, nie może należyć do piaskowca kostkowego, albowiem 

 nietylko pod Bałtowem i Iłżą, ale także pod Drzewicą, Opocznem, Szydłowcem, 

 Sulej owern i Przedborzem wapień jurajski leży na tym białym piaskowcu. Od- 

 dzielenie jego od dolnej grupy zaAvierającej węgiel kamienny, w charakterze od- 

 rębnej formacyi, jest tylko utworem wyobraźni. Wapień z Dołów ma zupełnie 

 inne położenie gieognostyczne, aniżeli wapień Sowiogórski i Tychowski. Tylko 



0 tem przekonałem się, że dwa ostatnie oraz pokłady żelaziaka pod Tychowem 

 nie należą do białego piaskowca, lecz do dolnej grupy formacyi jurajskiej; po- 

 wrócę później do tej kwestyi. Bardzo śmiałem jest porównanie owych Avapieni 

 z great oolite, a szarego iłu łupkowego na nich leżącego z Bradford clay, 

 szczególniej jeśli leżący na nim piasek żelazisty oraz żelaziak piaskowy zostaną 

 porównane z piaszczystemi warstwami inferior oolite, który przecież jak wiado- 

 mo leży pod tamtemi. 



§ 17. Powracamy do rozbioru grupy pstrych ilóio marglistych z piaskowcem 

 kwarcowym, którą Schneider umieścił pomiędzy wapieniem muszlowym a grupą 

 białego piaskowca, zawierającą węgieł kamienny i uważa za należącą do for- 

 macyi kajprowej. W tym celu wypada specyjalnie rozpatrzyć wszystkie obser- 

 wacyje moje i Schneidera nad czerwonemi iłami marglistemi, wapieniem mu- 

 szlowym i wyżej oznaczoną grupą skał, zaczynającą się od Pd.-W. w okolicy 

 Opatowa i ciągnącą się ku Pn.-Z., z powodu że nowe obserwacyje poprawiły 

 dawniejsze i że może dawniej błędnie oznaczyłem niektóre pokłady. Niewszy- 

 stkie czerwone i pstre lupki margliste, które w § 69 mego tylokrotnie cytowa- 

 nego dzieła zaliczyłem do górnej grupy pstrego piaskowca powinny do niego 

 być zaliczone, lecz jedna ich część leży już w stropie wapienia muszlowego, 

 a więc należy do pstrych marglów kajpr owych. Przedewszystkieni we wszyst- 

 kich prawie otworach świdrowych, przeprowadzonych przez biały piaskowiec 



1 jego niższą grupę, węgiel kamienny zawierającą, w okolicy pomiędzy Ćmielo- 

 wem a Opatowem, t. j. w wąwozie pomiędzy Goździelinem a Okrąglicami, przy 

 kościele Wszystkich Świętych pod Grockolicami, w otworze na 2 oddziale robót 

 próbnych w wąwozie pod Miłkowem, w łomach kamienia pod Rzuchowem i pod 

 G-romadzicami (otwór świdrowy Nr. 14), natrafiano pod grupą węglową na czer- 

 wone iły margliste często z kanciastemi odłamkami wapienia oraz na niewielkie 

 masy czerwonego piaskowca. Przypuszczałem, że w tej okolicy brak jest wa- 

 pienia muszlowego pomiędzy piaskowcem czerwonym a białym a zatem, że owe 

 czerwone iły muszą już należeć do pstrego piaskowca. Jednakże wapień muszlo- 

 wy leży jeszcze znacznie dalej w spągu pod Opatowem i znalezionyby został 

 jeszcze głębiej gdyby otwory świdrowe jeszcze niżej zapuszczono. Daleko jest 



