— 145 



■wiek łupkowatego, czerwonawego piaskowca, który ma inny wygląd, aniżeli 

 pstry piaskowiec, leżący dalej na zachód pod Zwolą, Morawicami, Garbaczem 

 i Wieloborowicami; na wschód od wsi staje on się cokolwiek bardziej drobno- 

 ziarnistym i mocniejszym, a wszędzie jest pokryty przez czerwony i brunatny ił 

 bardzo cienko łupkowy i w mikę bogaty. 



Miejscami ma on plamy niebieskie i białe oraz przemienne warstwy nie- 

 bieskawe i szarawe, czerwono nakrapiane, a wskutek swojej marglistej natury 

 łatwo rozpada się na powietrzu na kanciaste okruchy a wreszcie na drobny 

 miał; we wszystkich kierunkach jest przecięty szczelinami, w których wydzie- 

 lają się małe druzy i gniazda szpara wapiennego. Ta natura wapienna oraz 

 pstre zabarwienie są obce czerwonemu iłowi łupkowemu naszego pstrego pia- 

 skowca i charakteryzują go jako margiel kajprowy. Nad nim leży, jeszcze co- 

 kolwiek dalej ku wschodowi, konglomerat z czerwonemi i brunatnemi plamami, 

 bardzo gruboziarnisty, który w obnażeniu okazuje grubość 20 — 30 stóp; składa 

 się on z samych tylko dużych, mało zaokrąglonych odłamków kwarcytu, łupku 

 szarowakowego, rogowca i wapienia, spojonych czerwonym wapienno-piasko- 

 wym cementem, podobnież jak pstry ił marglisty, jest on przerżnięty żyłkami 

 szpatu wapiennego, które tu i owdzie rozszerzają się w postaci małych druz. 



Warstwy piaskowca i pstrego marglu padają pod 30 — 4t° ku Pn. W. , 

 grubsze zaś ławice konglomeratu są mniej nachylone. Ostatni jest widocznie 

 dalszym ciągiem zupełnie do niego podobnego konglomeratu Opatowskiego. 



Dalój w górę od Czerwonej Góry, dolina Opatówki rozdziela się na wiele 

 głęboko i stromo werznistych wąwozów. W nich, pod potężnemi pokładami 

 gliny diluwijalnej, czerwone zabarwienie gruntu zdradza obecność czerwonego 

 ilu łupkowego np. pod Strzyżowicami, Garbaczem, Mominą ale obnażenia są 

 •tak nieznaczne, że mało da się powiedzieć o naturze skały. Tern ciekawsze są 

 obnażenia w północnym wąwozie bocznym, w którym leży wieś Kosowice. 

 U podnóża doliny napotykamy najniżej ił marglisty czerwony i pstry, nad nim 

 leży, wznosząc się po zboczu północnem naprzód warstwa zielonawo-szarego 

 wapienia piaszczystego, zawierającego zwęglone łodygi roślin i drzewo; na nim 

 leżą warstwy żółtawego i białego piaskowca a potem główna masa pstrego 

 marglu, która wynurza się we wszystkich wąwozach, biegnących z tego miejsca 

 i od Projuszowic ku Mirkowiconi i Swarszowicorn. Krwisto-czerwone, margli- 

 ste gliny, rozpadające się na powietrzu na małe ziarna, zalegają naprzemian 

 z pięknie seledynowemi lub zielonemi a także niebieskawemi warstwami marglu. 

 W marglach tych, dość blisko ich stropowej granicy, w wąwozie Kosowickim, 

 znajdują się ławice konglomeratu od połowy, aż do kilku sążni grubości mające. 

 Konglomerat ten, tak jak Opatowski i Czerwonogórski składa się z grubych od- 

 łamków kwarcytu, łupku krzemiennego i szarego wapienia, spojonych cementem 

 wapiennym. Jego natura jednak rozwija się tutaj jeszcze rozmaiciej, albowiem 

 w środkowych ławicach konglomeratu odłamki są już tak małe, a cement wa- 

 pienny równocześnie tak bierze nad niemi przewagę, że konglomerat zmienia się 

 w marglisty, czerwonawo i brunatno piętnowany wapień, a ten ku górze prze- 

 chodzi w osobliwy pstry, oolityczny wapień marglisty, wielce charakterystyczny 

 dla tej grupy i dla tego chcę go oznaczyć nazwą oolitu kajprowego. Różni się on 



