znacznie od ikrowca formacyi piaskowca pstrego, tern że ziarna oolitowe w świe- 

 żym odłamie są mniej regularnie okrągłe i mniej dokładnie od siebie oddzielone. 

 Główną, masę tej skały stanowi raczej jasny zielonawo-szary ziemisty wapień 

 marglowy, w którym tkwi wiele kanciastych ziarn krwistoczerwonej i brudno- 

 zielonawej masy wapiennej, tak zlewających się z główną masą, że już ich nie 

 można uważać za odłamki, lecz za wydzielenia, które tylko na zwietrzałej po- 

 wierzchni cienkich warstw i kawałków skały, wyglądają kulisto zaokrąglonemi 

 jak ziarnka szrutu i tylko wskutek tego nadają skale wygląd ikrowca lub dro- 

 bnego żwiru. Na pstrych marglach, które znowu pokrywają ten oolit kajprowy 

 i jak wszystkie warstwy pod Kosowicami tylko pod kątem 6 — 8° ku Pn.-W. są 

 pochylone, leży w wąwozach ciągnących się ku Mirkowicom biały, marglisty 

 drobnoziarnisty piaskowiec lijasowy z zwęglonemi szczątkami roślin i śladami 

 warstw węglonośnych. W nim to znajdowały się owe małe muszle, które w Pa- 

 leontologii Polski p. 55 opisałem pod nazwą Unio minuius i przedstawiłem na 

 tab. II. fig. 9. 



JSTa północ od Kosowie niemożna bez przerwy iść za śladem owych skał, 

 albowiem potężny pokład gliny pokrywa wzgórza; jednakże jeśli zestąpimy do 

 następującej tu doliny Mnickowskiej, to ku górze, ku Swierkowicom i "Waśnio- 

 wowi zobaczymy w niej znowu pstre margle. Ponad niemi u podnóża doliny 

 wznosi się stromy pagórek, na którym stoi kościół Mnichowski, a który składa 

 się z tego samego, tylko cokolwiek grubszego konglomeratu, jaki już pod Koso- 

 wicami, Czerwoną górą i Opatowem widzieliśmy. Zdaje się, iż w stropie jego 

 brak tutaj górnych pstrych marglów z oolitem kajprowym i że on tworzy tutaj 

 stropową granicę formacyi, albowiem o 500 kroków poniżej tego punktu ku 

 Jędrzej o wicom, na prawem zboczu, występuje już biały piaskowiec lijasowy 

 z właściwemi sobie pokładami sferosyderytu. Dalej od Mnichowa kuPn.-Z., 

 najbliższym głębokim wąwozem, który przecina grube pokrycie gliniane aż do 

 twardej skały, jest wąwóz Bukowicki, wchodzący do doliny Kamionnej pod Ku- 

 nowem powstały z połączenia mniejszych wąwozów, na których brzegach 

 stoją trzy małe wioski Bukowie, Waśkowice i Chocimów. Wąwóz ten przedsta- 

 wia bardzo ciekawe przecięcie, które po wielokrotnem zbadaniu dokładniej opisać 

 muszę, aniżeli to przedtem uczyniłem. Idąc od Waśniowa napotykamy w gór- 

 nym końcu wąwozu pod Waśkowicami obnażony czerwony piaskowiec pokryty 

 niegrubą warstwą czerwonej glinki łupkowej, którą uważać należy za osta- 

 tnią granicę pstrego piaskowca, albowiem w stropie jego, kilkaset kroków niżej, 

 tam gdzie z prawej strony przybywa wąwóz od Bukowia, leży zbity szary wa- 

 pień, (Schneidera „wapień Kunowski") który się cechuje pewnemi skamienia- 

 łościami, członkami łodyżek enkrynitów i Flagiostoma striatum, jako wapień 

 muszlowy. Ma on zaledwie 5 sążni grubości i jest na 10° ku Pn.-W. pochylony. 

 Na tym wapieniu leży dalej, poniżej, grupa skał prawie % mili szerokości ma- 

 jąca, bardzo rozmaity skład posiadająca. Główną masę stanowi piaskowiec 

 gliniasty i marglisty czerwonawo lub zielonawo zabarwiony, ciągle przekładany 

 z krwisto-czerwonemi i jasno-szaremi marglami kajprowemi i cienkiemi war- 

 stwami pstrego oolitu kajprowego, opisanego już wyżej przy Kosowicach. 

 Z ostatnim łączą się warstwy drobnoziarnistego konglomeratu, w którym okrą- 



