— 147 — 



glaki, wielkości grochu, kwarcu, felspatu, łupku zielonego i wapienia, są spojone 

 zielono zabarwionym kwarcem i szpatem wapiennym. Konglomerat ten zajmuje 

 takie samo stanowisko gieologiozne, jak owe, cokolwiek grubsze konglomeraty 

 pod Mńichowem i Kosowicami i powinien być zaliczony do tego samego utworu. 

 Oprócz tego wyżej opisane skały grupy do kajpru należącój przekładane są 

 jeszcze wielokrotnie warstwami dolomitu i wapienia. Dolomit jest bardzo dro- 

 bnoziarnisty i tak tlennikiem manganu oraz Avodanem tlenniku żelaza przeni- 

 kniony, że przyjmuje barwę zupełnie ciemno-brunatną; w szczelinach zawiera 

 wielką ilość szpatu wapiennego i szpatu żelaznego, a oprócz tego liczne trochity 

 (członki łodyżek enkrynitów), których gatunku napewno oznaczyć niemożna. 

 a których mała ilość znajduje się także w pstrym oolicie kajprowym. Dolomit 

 ten tworzy małe skały Avystające i leży nad Avapieniem muszlowym w Waśkowi- 

 cach. Jest on tak podobny do niektórych odmian Olkuskiej brunatnej skały 

 nadkładowej (dolomitu nad wapieniem frydrychshalskim), że jaknajpewniej nale- 

 ży do tego samego utworu, a jego uławicenie jest względem wapienia uiuszlo- 

 wego właśnie w takim samym stosunku, jak uławicenie skały nadkładowej do 

 podkładowej w południowej Polsce i Górnym Szlązku. Inne znajdujące się po- 

 między pokładami tej grupy A\ r apienie mają barwę ciemno niebieskawo-szarą 

 i żółtawo-szarą, są częścią zupełnie zbite, częścią nadzwyczaj drobnoziarniste, 

 potarte dają zapach kamienia cuchnącego i są bardzo mocne i trudne do rozbi- 

 cia. Taki wapień występuje szczególniej w większej miąższości w stropie 

 pstrych margli, przy ujściu 2 prawego wąwozu bocznego, który poniżej Buko- 

 wieckiego łączy się z wąwozem głównym, tworzy tu znowu skały sterczące 

 i zdaje się, że jest już przekładany nieznacznemi warstwami szarej giiny łupkowśj. 

 Nie jestem pewny czy należy go zaliczyć już do leżącej tuż na nim grupy 

 piaskowca lijasowego, czy też do grupy kajprowej, pewną jednak jest rzeczą że 

 nie jest wapieniem marglowym, do którego poprzednio go zaliczałem, albowiem 

 pomiędzy nim a wapieniem w obrębie Waśkowic, zalegają pstre margle. Zasta- 

 nawiające są tu jeszcze stosunki uwarstwienia w obrębie grupy kajprowej 

 i wprowadzają na ślad znacznych zaburzeń w pokładach. Główny kierunek 

 wąwozu jest według saskiego kompasu górniczego h. 3 od Pd.-Z. Pd. ku Pn - W. 

 Pn. Wapień muszlowy poniżej Waśkowic i Bukowia, jak i wapień w stropie 

 pstrych margli rozciągają się h. 7 (?) i padają pod kątem 45 — 60° ku Pn.-W. 

 Leżące pomiędzy niemi piaskowce i pstre margle pochylają naprzód nad wapie- 

 niem swe warstwy odwrotnie ku Pd.-Z. i dopiero dalej, poniżej, przyjmują 

 znowu prawidłowe pochylenie ku Pn.-W., skąd wypada, że w pierwszem miejscu 

 widocznie z właściwego położenia zsunięte i zrzucone zostały. W stropie wa- 

 pienia, podobnego do cuchnącego wapienia, rozpoczyna się zaraz inna formacyja. 

 Pstre margle i oolity znikają, na ich miejscu występują białe, bardzo drobno 

 ziarniste a niekiedy i szare piaskowce ciągle przekładane szarą gliną łupkową 

 z cienkiemi zaledwie calowemi pokładami węgla kamiennego. Wszystkie 

 warstwy padają pod kątem 60° ku Pn.-W., a dalój w stropie wydają się prawie 

 pionowemi i bardzo są zniszczone. Tu przy poszukiwaniach górniczych znale- 

 ziono 3 do 8 nieznacznych pokładów węgla od 3 do 15 cali grubości mających, na 

 przestrzeni zaledwie 10 sążni wynoszącej, w których stropie leży tyleż małych 



