pokładów mocnego szarego gliniastego sferosyderytu w niebieskawej glinie 

 łupkowej. Wszystkie te warstwy, białego piaskowca, gliny łupkowej, łupku 

 palnego, węgla kamiennego i sferosyderytu stanowią razem dolną grupę for- 

 macyi piaskowca lijasowego, której górna grupa złożona z potężnych, prawie po- 

 ziomych ławic białego drobnoziarnistego piaskowca, spoczywa na nich poza sto- 

 jącemi warstwami węgla, powyżej łomów kamiennych Menzla i jest przecięta 

 w wąwozie aż do zbocza doliny Kamionnój pod Kunowem. 



Idąc w kierunku rozciągłości wapienia muszlowego ku Pn -Z. poniżej Bu- 

 kowia, napotykamy znowu jego obnażenie pomiędzy Małojadlem i Brawęczynem 

 w dolinie, która biegnie na dół od Waśniowa i przy Dołach Biskupich łączy się 

 z doliną Świśliny. Ma on tu także grubość nieznaczną, jest bardzo zbity, szary 

 i żółtawy albo też licznemi wrośniętemi i w szpat wapienny zamienionemi tro- 

 chitami centkowany. Leży on na pstrym piaskowcu i w stropie pokrywa go 

 znowu czerwonawy piaskowiec i czerwone margle kajprowe. Od tego miejsca 

 wapień zwraca się więcej ku zachodowi i w górę doliny Świślińskiej napotykamy 

 go tylko w ławicach poprzerywanych i bardzo zniszczonych. Naprzód pomię- 

 dzy Dołami a Wiwrami pojawia się on w kilku sterczących skałach na obu 

 brzegach; na południowym, na którym się ciągnie ku Szeligom jest bardzo 

 mocny, ciemno-szarawo czarny, zbity albo dolomitowato-drobnoziarnisty; war- 

 stwy jego pochylają się stromo ku Pd., co tylko może być skutkiem miejscowego 

 zapadnięcia się, albowiem na brzegu północnym, ma on znowu swój prawidłowy 

 kierunek h. 9 a warstwy padają pod kątem 40 -50° ku Pn.-W. Leży on tu 

 wszędzie na dość mocnym, zabarwionym na kolor ciemno-czerwony pstrym pia- 

 skowcu i od Szeligów zapewne znowu się zagina ku północy, albowiem na połu- 

 dniowej stronie doliny Świśliny pod Pokówką, Zapniowem i Pawłowem, napo- 

 tyka się tylko ów piaskowiec. Pod Wiwrami w stropie wapienia nie widać już 

 pstrych marglów, zajęta przez nie przestrzeń zdaje się tu być bardzo zwężoną, 

 albowiem w małój odległości ku Pn.-W. występuje biały piaskowiec lijasowy 

 w potężnych prawie poziomych ławicach. Najbardziej ku zachodowi posunięty 

 punkt w dolinie Świśliny, w którym leży wapień muszlo wy na pstrym piaskowcu, 

 leży przy piecu wapiennym Rzepińskim, w bocznym wąwozie wznoszącym się 

 ku Warzówkowi, jest on zupełnie zbity, bardzo mocny, barwy ciemno-szarej 

 przechodzącój w czerwoną, warstwy jego padają ku Pn.-W. kierunek = h. 

 9 — 10, Zupełnie tak samo jak pod Opatowem leży na nim bezpośrednio 

 bardzo gruby konglomerat, składający się z dużych odłamów wapienia, łupku 

 glinianego i kwarcytu, spojonych czerwonym wapnisto przezroczystym ce- 

 mentem i którego warstwy kilkocalowej do trzystopowej grubości mają 

 nachylenie tylko 15° ku Pd.-W. Na konglomeracie widzimy na stronie pół- 

 nocnej od Rzepina czerwonawe drobnoziarniste piaskowce oraz warstwy czerwo- 

 nego ilu marglistego, 



§ 18. Jeśli zbierzemy sumarycznie rezultaty naszych obserwacyj nad 

 dopiero co opisaną grupą skał od doliny Świśliny aż do Opatowa, to wypadnie 

 stąd, że ich wychodnia tworzy wazki pas pomiędzy północno-wschodnią granicą 

 górnej grupy naszego czerwonego piaskowca, a Avięc piaskowca pstrego, a zaraz 



