celów przemysłowych piaskowiec, leżący w ławicach 5 — 6 stóp grubych, płasko 

 ku północy nachylonych. Jest on przeważnie biały, tylko tu i owdzie ochrowo- 

 żóltą i czerwoną barwą poplamiony, drobnoziarnisty z pojedyńczemi głazami 

 krzemiennemi zinięszany. W stropie piaskowca leżą one w niebieskawym ile, 

 przekładanym szarym, wielce w mikę bogatym łupkiem piaskowcowym i tworzą 

 dwie warstwy rudonośne, z których górna zawiera sferosyderyt bardzo gliniasty, 

 biedny, dający tylko 17% surowcu, znajdujący się w postaci bulw okrągła- 

 wych, dolna zaś— bogatszy szary żelaziak gliniasty, tworzący całe płyty. Rudy 

 te nie są podobne do żelaziaków znajdujących się w formacyi białego piaskowca. 

 Iły do kajpru podobne, ten łupek piaskowcowy pod Skępem występujący i nako- 

 niec inny, również do piaskowca węglanego podobny, piaskowiec pod Łopusznem, 

 każą mi przypuszczać, że wszystkie te warstwy powinny należyć do grupy węgla 

 ilastego w dolnym kajprze, a zatem że piaskowiec Skępski nie jest piaskowcem 

 lijasowym lecz kajprowym. 



Na opisanych poprzednio warstwach wapienia muszlowego, albo też w bra- 

 ku tegoż, bezpośrednio na czerwonym ile marglistym należącym do pstrego pia- 

 skowca, od Ezepina aż do Grzymałkowa, leży grupa skał zawierająca wyborne 

 rudy żelazne oznaczona przez Schneidra nazwą pstrego ilu margloicego z pia- 

 skowcem kwarcowym i zaliczona przez niego do kajpru. Podobnie jak przed- 

 tem zaliczałem pstre margle kajprowe, występujące pomiędzy Rzepinem a Opa- 

 towem, do pstrego piaskowca tak naodwrót, ową północno-zachodnią grupę 

 uważałem za piętno mojego piaskowca białego, nie tylko dlatego, że już w niej 

 występują białe drobnoziarniste piaskowce, lecz także dlatego, że pstre iły 

 marglowe z żelaziakiem powtarzają się w białym piaskowcu, bardziej na północ 

 położonym, a nadto iż rzeczywiście pomiędzy obu utworami niepodobna przepro- 

 wadzić ścisłej granicy. Po uznaniu jednak owej południowo-zachodniej grupy 

 za niewątpliwą oznakę formacyi kajprowej, północno-zachodnia podobnie zalega- 

 jąca grupa skał zyskała prawo być oddzieloną od białego piaskowca i zaliczoną 

 do powyższej; szczególniej odnosi się to do pasma warstw z żelaziakiem, uzna- 

 nych przezemnie za najstarsze i najbardziej na południe wysunięte 1 ); 



Zacząwszy od poludnio-wschodu pstre iły marglowe z warstwami rud żela- 

 znych występują na północ od Rzepina w starych kopalniach żelaza ku Bogusła- 

 wicom, zwracają się ku Pn.-W., leżące stale na czerwonym ile marglowym nale- 

 żącym do pstrego piaskowca, ku Łubiance i ciągną się na wzgórzach wzdłuż 

 prawego brzegu Kamionnój przez G-órniki, Wólkę i Rataj aż do Węglowa. Na- 

 tomiast warstwy z żelaziakiem pomiędzy G-odowem, Nietuliskami i Krynkami, 

 na północ od Brodów ku Lubiniom, nawet i w dolinie Kamionnój pod Starą Ru- 

 dą, Stykowem, Kuczowem, Dziurowem, Michałowem i Starachowicami, należą 

 już stanowczo do formacyi białego piaskowca. Przeważnie występują tutaj iły 

 marglowe na różne odcienie zabarwione: żółto, brunatno, czerwono poplamione 

 lub pręgowane. Leżą one naprzemian z piaskowcem, który już to tworzy ciągłe 

 ławice, już to tylko potężne głazy i dlatego też z dwu, blizko siebie położonych 



') Geogn. Beschr. v. Polen. I. p. 3l8. 



