154 - 



rój leżą ziarna żelaziaka od wielkości prosa do grochu, jednak tu ruda ma inny wy- 

 gląd niż ruda bobowa formacyi jurajskiej; miejscami nawet skała przechodzi w wa- 

 pień marglisty żółtawo-brunatny z prawdziwą strukturę oolityezną, a gdy brak 

 okrągłych ziarn żelaziaka pozostaje dziurkowata bogata w żelazo, chropowata ma- 

 sa wapienia. Warstwa rudonośna, chociaż wogóle ma kierunek od W. ku Z., z upa- 

 dem kuPn.iPn.-W. podlega jednak wszystkim grzbietowatym podniesieniom inie- 

 ckowatym lub wąwozowatym obniżeniom powierzchni wapienia muszlowego, na 

 którym spoczywa.. Pod tym względem zachowuje się ona tak samo jakjednocześne 

 z nią pokłady rudy żelaznej i galmanu na wapieniu muszlowym w Polsce połu- 

 dniowej oraz na Szlązku górnym, a panujący tutaj ziarnisty żelaziak brunatny 

 jest zupełnie równoważny z żelaziakiem leżącym na wapieniu muszlowym np. 

 pod Mierzęszycami niedaleko Siewierza. Na warstwie rudonośnój na zachód od 

 Parszowa leży naprzód 7 — 8 stopowój grubości ił marglisty czerwony i żółty, 

 rozpadający się szybko na powietrzu, po nim zaraz następują pstre, białe i czar- 

 ne ale przeważnie brunatnawo-czerwone iły z podrzędnemi ławicami piaskowca, 

 który częścią jest białym twardym kwarcowym, częścią zaś chód rzadziej czer- 

 wonawo zabarwionym gliniastym, częścią wreszcie okazuje ku górze zabarwienie 

 żółte, a przytem zawiera bardzo wiele niedających się oznaczyć odcisków roślin 

 do trzcin podobnych, tak że zdaje się, iż odpowiada piaskowcowi trzcinowemu 

 (Schilfsandstein) w górnej grupie kajprowej. Jako charakterystyczne ogniwo całej 

 tój grupy pstrych iłów marglowych występują wreszcie jeszcze szczególne wa- 

 pienie. Naprzód pojawiają się one w Łubiance w kształcie 20 — 30 cali grubej 

 warstwy brudno-brunatno żółtawego wapienia marglistego, leżącój tu w dolnych 

 ogniwach utworu i zawierającej w sobie tyle żelaza, że ją dawniój za rudę uwa- 

 żano i próbowano przetapiać w piecach wielkich. Wapień nazywany jest tutaj 

 przez górników pospolicie krympem albo hrępem (od wyrazu krępy, a więc prze- 

 nośnie: mocny, trudny do rozbicia). Jest on tern ciekawszy, że przy drugiem 

 oknie sztolni Józefa Poniatowskiego, zdawał się przechodzić rzeczywiście 

 w szary zbity sferosyderyt, a po przetopieniu okazywał wyraźną obecność cynku. 

 Żółty ten wapień marglisty leży dalój na zachód częścią bezpośrednio na war- 

 stwie żelazistej, np. tu i owdzie w polu kopalni Anny pod Majkowem, częścią nad 

 pstrym iłem marglistym, szczególniej ku północo-wschodowi, ku Marcinkowu. 

 Przeszedłszy piaszczystą dolinę pod Eejowem i Bzinem, spostrzegamy że i na 

 zachód od niej pod Bzinkiem obnażony wapień muszlowy jest, a niema jednak na 

 nim bezpośrednio leżącój warstwy z żelaziakiem brunatnym, albo też może jój 

 tylko nie wykryto, albowiem nieco dalój ku północy, pod Bliszynem pojawia się 

 ona nanowo. Natomiast bardziój stropowa czyli górna grupa pstrych iłów 

 marglowych, ze swojemi żelaziakami gliniastemi ciągnie się dalój przez leśnictwa 

 Olejówka, Siatka, Stara Góra (kopalnia Piotr na zachód od Bzina i Bejowa) 

 Dalej ów, Kietionka, Świnia G-óra (kopalnia Piotr pod Szałasem) ku Perkow- 

 skiemu dołowi o '/i mili na wschód od Rogowie, a może też należą tu jeszcze 

 i warstwy rudonośne Glinianego lasu pomiędzy Królewcem i Grzymałkowem. 

 Na całej tój 3 — 4 mil długiój przestrzeni wapienie margliste odgrywają pewną 

 charakterystyczną rolę. Występują one zawsze w cienkich warstwach na po- 

 kładach żelazistych, naprzód pod Bzinem jako słomiano-żółty brunatno popla- 



