— 155 — 



miony (geflaminter) cienko łupliwy margiel cuchnący, powiększej części trochę 

 dolomityczny i zawierający cynk, na powierzchniach łupliwości z' Ł brunatnemi 

 rysunkami dendrytycznemi tlenku manganu, zupełnie równoważny galmano- 

 nośnej żółtej, łupkowatój skale nadkładowej w kopalni Anna przy Małych Strze- 

 mieszycach pod Sławkowem (Gieog. Op. Pol. I. 239); podobny, lecz tylko 3 cale 

 gruby margiel, leży na rudzie żelaznej w Dalejowie, a cokolwiek grubszy, na 

 tejże rudzie w kopalni Piotr w Świni ej Górze. Górnicy nazywają ten margiel 

 cuchnący opoką, a jest on tym samym utworem co krymp pod Łubianką. Prze- 

 konano się, że im grubszą jest opoka, tern grubszy pod nią leży pokład rudy i po 

 większej części wcale rudy niema w miejscach gdzie brak opoki. Oba więc 

 utwory są z sobą związane, a wszystkie te żelaziaki okazują po stopieniu obec- 

 ność cynku, zupełnie tak samo jak osadzone z galmanonośnym dolomitem nad 

 południowo polskim i górnoszlązkim wapieniem muszlowym ochrowe brunatne 

 rudy żelazne. Zresztą opoka zdradza swe pokrewieństwo z owym dolomitem 

 jeszcze i przez to. że tu i owdzie zawiera tak jak i on wkropiony błyszcz oło- 

 wiany. Przy Perkowskim dole ten utwór wapienny dochodzący tu do 7 stóp 

 grubości, jest mniej łupkowatym i przedstawia się jako żelazisty, ockrowo-żółty 

 drobnoziarnisty dolomit, który jeszcze lepiej odpowiada zwyczajnej żółtej 

 skale nadkładowój nad pokładami kruszcu ołowianego i galmanu pod Olkuszem 

 i w Tarnowskich górach. Bardzo interesującem jest to, że Eost widział u Le- 

 vallois, głównego inżyniera w Dieuze, dolomit cuchnący z dolnej grupy lijasowej 

 z dep. de la haute Saone, który zupełną okazywał analogiją z białą dolomityczną 

 skałą nadkładową z Polski południowej. Od Bzina aż do Rogowie i Serwinowa, 

 utwór pstrych marglów, razem z zawierającemi cynk dolomity cznemi marglami 

 cuchnącemi i żeiaziakami glinianemi, leży po większej części na czerwonym ile. 

 Ten również należy do tej (kajprowej) grupy, nie zaś do iłów łupkowych pstrego 

 piaskowca, gdyż w podkładzie jego niefcylko pod Bzinein ale i o % godziny na 

 południe od Świniej Góry, wychodzi na światło wapień muszlowy, który go od 

 pstrego piaskowca oddziela. 



§ 20. Z powyższych obserwacyj wynika: 



1- o. Że ciągnąca się od doliny Świśliny aż do okolicy Grzymałkowa i spo- 

 czywająca na wapieniu muszlowym lub gdzie go brak na czerwonym ile łupko- 

 wym grupa pstrych iłów margl owych z podrzędnemi jasnemi krzemionko wemi 

 i gliniastemi piaskowcami i z warstwami zbitego muszlowo-ziemistego i oolitycz- 

 nego żelaziaka brunatnego, żółtego zawierającego cynk dolomitu i łupkowatemi 

 dołomitycznemi marglami cuchnącemi oraz ściśle z niemi złączonemi warstwami 

 również cynk zawierającemi pstrego żelaziaka gliniastego, jest właściwym 

 sobie Utworem gieologicznym, który należy jeszcze oddzielić od białego piaskowca 

 lijasowego. 



2- o. Że utwór ten odpowiada podobnie położonej grupie skał od doliny 

 Swiśliny aż do Opatowa, a ponieważ ta ostatnia reprezentuje formacyją kajprową, 

 więc i tamta do Ujże formacyi zaliczona być poioinna. Zawierające cynk dolomity 

 i margle cuchnące północno-zachodniej połowy odpowiadają dolomitowi i wapie- 

 niowi leżącemu nad pstrym margłem kajprowym i w samym tym marglu w po- 



