— 156 — 



hidniowo-wsckodniej części, zaś ikrowcowe żelaziaki margliste pierwszej grupy 

 odpowiadają pstremu oolitowi kajprowemu ostatniej. 



3-o. Ponieważ zawierający cynk dolomit i margiel cuchnący w sandomier- 

 skiej formacyi kajprowej jest niewątpliwie równoważny z rudonośnym dolomitem 

 leżącym na wapieniu muszlowym w Polsce południowej; ponieważ dalej najniż- 

 szy, przeważnie z żelaziaka brunatnego się składający, leżący bezpośrednio na 

 wapieniu muszlowym pokład rudonośny w owej sandomierskiej grupie kajpro- 

 wej jest petrograficznie oraz w stosunkach struktury i ulawicenia, nawet 

 w szczegółach równy i podobny do złączonych z dolomitem rudonośnym osadów 

 żelaziakowych na wapieniu muszlowym w górnym Szłązku i Polsce południowej 

 więc zdanie, wyrażone przy końcu poprzedniej rozprawy, że szlązko-polski dolo- 

 mit rudonośny razem z utworami rud, nie należą do wapienia muszlowego, lecz do for- 

 macyi hajprowSj, pozyskało dowód dostateczny. Różnice pomiędzy obudwoma 

 o 20 mil odległemi, równoczesnemi utworami,, są tylko ilościowe i miejscowe. 

 W formacyi sandomierskiej galman i rudy ołowiane są zaznaczone tylko słabe- 

 mi śladami, tam zaś rozwinęły się w większej ilości, a okoliczność ta jest w pro- 

 stym stosunku z grubością pokładów dolomitu, które w grupie sandomierskiej 

 tworzą tylko cienkie, podrzędne, mniej żelaziste -i więcej margliste warstwy, 

 aniżeli tam, gdzie dolomit panuje ilościowo nad wszystkiemi innemi ogniwami 

 utworu kajprowego. 



Najważniejszy zarzut, jaki mógł jeszcze zrobić Blóde przeciwko zaliczeniu 

 północno-zachodniej części sandomierskich pstrych iłów margłowych z ich żela- 

 ziakami i piaskowcami krzemionkowemi do formacyi kajprowej i który został 

 także uczyniony Schneidrowi i spowodował mnie dawniej do zaliczenia jej do 

 białego piaskowca lijasowego, polega na braku wyraźnej granicy pomiędzy obu 

 utworami. Przeciwko temu zarzutowi postawię obecnie następujące dowody. 



a. Dolomitu i łupkowatych margli cuchnących, ziarnistych i oolitycznych 

 żelaziaków brunatnych, niema wcale we właściwym białym piaskowcu, który 

 w nadkładzie grupy kajprowej rozpostarł się na przestrzeni kilku mil. Na- 

 tomiast panują w nim zbite, białe i czarne płytkowate sferosyderyty, poczęści 

 z odciskami paproci, a potężne warstwy marglistego iłu, które je zawierają, nie 

 posiadają tak przeważnie pstrego, a szczególnie tak przeważnie czerwonego za- 

 barwienia, jak pstre iły marglowe grupy kajprowej, lecz są po największej 

 części szare i czarne, bardziej bitumiczne. Również i piaskowce obudwu grup, 

 przy dokładniejszej obserwacyi okazują się odmiennemi: w grupie kajprowej są 

 jeszcze często słabo czerwonawo zabarwione, białe zaś są więcej krzemionkowe, 

 mocniejsze i bardziej gruboziarniste od białych, miękkich marglistych piaskow- 

 ców lijasowych. 



b. Jeżeli niemożna przeprowadzić wyraźnej granicy, to pozwolę sobie 

 przytoczyć słowa v. Dechena, że „i w wielu innych okolicach gdzie osadzenie się 

 mas tworzących formacyją kajprową i lijasową następowało bez miejscowych 

 przeszkód, niemożna zauważyć różnicy wyrażonej w samych warstwach". Z te- 

 go powodu w wielu okolicach, jak np. w Lotaryngii, w Luksemburgu, pozostał 

 nierozstrzygnięty spór, czy pewne warstwy piaskowca zaliczyć należy jeszcze do 

 górnego kajpru, czy też do dolnego łijasu. Wszędzie, gdzie tak jak w Anglii 



