piaskowiec lijasowy nie jest rozwinięty, albo brak górnego piaskowca kajpro- 

 wego, granica pomiędzy lijasem a kajprem (górny red marl) jest bardzo Avyraźna, 

 tern wyraźniejsza, że łupek lijasowy i wapień lijasowy leżące na pstrych mar- 

 glach, zawierają wielką ilość właściwych skamieniałości morskich. Wszędzie 

 zaś gdzie pomiędzy wapieniem lijasowym a kajprem występują jeszcze piaskowce 

 lijasowe, granicę wyznaczyć tak trudno jak w grupie Sandomierskiej; jednakże 

 niesłusznem jest, jak to niektórzy uczynili, łączenie obudwu formacyj, albo też 

 przynajmniej piaskowca lijasowego z kajprem, gdyż w niektórych miejscach, jak 

 np. w Luksemburgu i w Jurze niemieckiej ów graniczny piaskowiec zawiera 

 skamieniałości, które upoważniają do zaliczenia go do utworu lijasowego nie zaś 

 do kajpru. W formacyi Sandomierskiej, gdzie biały piaskowiec lijasowy, nie 

 zawiera wcale, albo przynajmniej nadzwyczaj rzadko skamieniałości zwierzęce 

 możnaby przeto wpaść na myśl, że cały polski biały utwór piaskowca należy ra- 

 czej do kajpru niż do lijasu, tembardziej że teraz oddzieliłem od niego i zaliczy- 

 łem do kajpru pewną część dolnych ogniw i że pomiędzy jednym a drugim gra- 

 nica nie jest dokładnie oznaczona. Jednakże, po oddzieleniu owych ogniw, 

 musze jeszcze uznawać dowody za zaliczeniem ich do lijasu, przytoczone 

 w Geogn. Op. Polski § 115 za silniejsze od przeciwnych i mogę nawet z przy- 

 jemnością jeszcze nowy dowód na to przytoczyć. W mojej Palentologii Polski 

 str. 175 wspomniałem już, że w sferosyderycie kopalni Jan w Dziadku pod Kró- 

 lewcem, leżącym w moim górnym białym piaskowcu lijasowym, znajduje się 

 wiele odcisków ryb, niestety potrzaskanych. Przy rzadkości skamieniałości 

 zwierzęcych w tym utworze*uważałem je za ważne i gdym od Blodego otrzymał 

 jeden stosunkowo dość dobrze zachowany egzemplarz, posłałem go natychmiast 

 do Agassiza, który mi w liście z 1 Listopada 1837 r. dał odpowiedź, że ryba ta 

 należy do rodzaju Pholidophorus i w jednym z następnych zeszytów swego dzieła 

 podał jej rysunek i opis pod nazwą Ph. angustas Ag. Ponieważ rodzaj Pholido- 

 phorus został dotąd znaleziony tylko w warstwach grupy lijasowej i oolitowej 

 więc znowu potwierdza się mój pogląd, że polski biały piaskowiec należy do tego 

 samego okresu gieologicznego. 



§ 21. Wykazawszy częścią bezpośrednio, a częścią na zasadzie analogii ze 

 stosunkami zachodzącemi na północnym brzegu formacyi Sandomierskiej, że ru- 

 donośny dolomit leżący na wapieniu muszlo wym w południowo-zachodniój Pol- 

 sce i w górnym Szlązku jest ogniwem formacyi kajprowej, wrócę jeszcze na 

 nowo do tej ostatniej okolicy, aby zbadać: 



jakie w tych miejscowościach ogniwa, oprócz owego dolomitu, po- 

 winny być zaliczone do formacyi kajprowej? 



Wzdłuż północno-wschodniśj granicy dolomitu rudonośnego, albo tam 

 gdzie go brak wzdłuż wapienia muszlowego leżą w stropie tej skały w kierunku 

 od Kuźniczki nowej pod Sławkowem przez Okradzionów, Chruszczobród, Suli- 

 ków, Siewierz, Mierzęcice, Nową wieś aż do Niezdary na Szlązkiój granicy, inne 

 znacznie od nich różniące się skały, które dawniej: 



