częścią pod nazwą pstrych brekczyj oolitycznych uważałem za 

 górną grupę formacji jurajskiej, częścią i to przeważnie łączy- 

 łem jako ogniwa mojej tak zwanej grupy węgla bagnistego i iłów 

 i uważałem za młodsze od wapienia jurajskiego, 

 Obie razem tworzą nizinę i na niej małe pasmo wzgórz pomiędzy ową pół- 

 nocno-wschodnią granicą wapienia muszlowego i dolomitu na nim leżącego, z je- 

 dnej strony, a pasmem białego wapienia jurajskiego biegnącego od Parczów pod 

 Olkuszem, przez Ogrodzieniec, Kromołów, Włodawice i Żarki z drugiej. Dalej 

 zaś na północo-zachód wzdłuż dalszego ciągu pasma wapienia jurajskiego od 

 Żarek przez Olsztyn, Częstochowę, Kłobucko do Wielunia, u jego podnóża za- 

 chodniego, występują tylko pokłady iłu. 



W obrębie zaś owej niziny występują także odosobnione partyje wapienia 

 jurajskiego przy Niegowonicach, Rokitnie, "Wysokiej, Cięgowicach, Porębie 

 i Pińczycach, jakoteż kilka par tyj rudonośnego dolomitu (skały nadkładowej) 

 pod Mrzygłodem, JSTiwkami, Dziewkami i Brudzowicami. Najbardziej zawikłane 

 są stosunki gieologiczne pomiędzy Mrzygłodem, Siewierzem a Koziegłowami. 

 Wyjaśnienie ich utrudnia gruba warstwa piasku, bagniska i lasy. Przyznaję, 

 żem poprzednio nie miał prawdziwie jasnego o nich pojęcia, szczególniej z tego 

 powodu, że jeszcze się nie oswobodziłem z uprzedzenia odziedziczonego po Oeyn- 

 hausenie, że biały wapień jurajski jest daleko starszy od iłów niebieskich, 

 a wskutek tego mylnie tłumaczyłem niektóre fakta. Ponowne a bezstronne zba- 

 danie doprowadziło mnie do przekonania, że: 



1- o. Grupa pstrych brekczyj oolitycznych nie należy do formacyj juraj- 

 skiej ale jest starsza i że: 



2- o. Te masy skał, które uważałem za łączne ogniwa jedni j formacyi, mia- 

 nowicie mojej formacyi węgla bagnistego i iłów, należy rozdzielić na dwie for- 

 macyje, z których każdej należy przyznać inne miejsce w szeregu znanych for- 

 macyj gieologicznych, wbrew temu co poprzednio przyjmowałem. 



Dla uzasadnienia tych sprostowań przedstawię czytelnikowi szereg specy- 

 jalnych obserwacyj, przyczem proszę o spojrzenie na Tab. III atlasu Polski. 



§ -22. Stojąc na drodze z Pilicy do Bendzina, tyłem do wysokich, jak 

 ruiny wyglądających, skał wapienia jurajskiego pod Ogrodzieńcem, mamy przed 

 sobą wielkie pole piaszczyste po większej części lasem pokryte, które się ciągnie 

 przez Błędów do Olkusza. Wśród niego wznosi się odosobniona wysoka wynio- 

 słość skał jurajskich, na której leży wieś Niegowonice. Od zachodniego pod- 

 nóża tych skał aż do góry wapienia muszlowego pod Łęką przecina się błotnistą 

 nizinę, z której wychodzi kilka strumyków wpadających do Białej Przemszy pod 

 Kuźniczką nową. Grunt tej niziny składa się z pstrego iłu, przeważnie krwisto- 

 czerwonego z paskami zielonemi, niebieskawemi i szaremi. W wilgotnym sta- 

 nie jest on bardzo tłusty i ciągły (?) w suchym zaś rozpada się i zdradza mar- 

 glistą naturę. Ił ten jest przekładany jasno-szarym, zawsze czerwono lub zie- 

 lono poplamionym, łupiącym się w cienkie płytki wapieniem marglowym, nie- 

 posiadającym żadnych skamieniałości i pod innemi względami niepodobnym do 

 marglistego wapienia jurajskiego. Przytem na powierzchni rozsiane są głazy 

 bardzo mocnego konglomeratu krzemionkowego, w którym okruchy kwarcu, 



