159 — 



jaspisu i krzemienia są bardzo ściśle złączone masą krzemionkową. Miejscami 

 cement jest czystym kwarcytem albo piaskowcem krzemionkowym z pstremi od- 

 ciskami łodyg roślin. Na krańcu niziny pod Łęką, pstre iły leżą wyraźnie na 

 wapieniu muszlowym, albo, na północ od Okradzionowa, na rudonośnym dolo- 

 micie. Mniej wyraźnym jest ich stosunek uławicenia względem wapienia juraj- 

 skiego pod Niegowonicami, krzemionkowe konglomeraty zdają się zalegać na 

 tej granicy. Śledząc pstre iły w owej nizinie dalej ku Pn.-Z., napotykamy je 

 znowu pod Trzebyczką w stropie rudonośnego dolomitu Tucznej Baby. Mamy 

 tu kilka otworów świdrowych, o których jest mowa w Gieol. Op. Polski II. str. 

 294. Okazało się z nich, że oprócz piasku, ilu niebieskiego i czarnego, należą do 

 tej grupy jeszcze cienkie, bogate w piryt warstwy węgla kamiennego i mocny 

 czerwony piaskowiec. "Uławicenie jest bardzo płaskie, więc otworem świdrowym 

 Nr. 5, już w 6 sążniowej głębokości dosięgnięto skały podstawowej składającój 

 się z wapienia. Błędem jednakże było uważanie tego jasnego wapienia za juraj- 

 ski; najprawdopodobniej należy on do górnego dolomitu rudonośnego jak pod 

 Siewierzem i Tuczną Babą. Że nie należy on do Jury okazało się już z obserwa- 

 cyi pod Wysoką i Cięgo wicami, albowiem płaska bagnista dolina Czarnej 

 Przemszy, którą się od Tucznej Baby lub Chruszczobrodu ku wsi Wysokiej prze- 

 cina, jest tak samo jak pomiędzy Łęką a Niegowonicami napełniona czerwonemi 

 i pstremi warstwami iłu leżącemina wapieniu muszlowym, które się ku Pn.-W. 

 ku górze Wysokiej, ze słabym upadem zanurzają. Na nich na zboczu góry leży 

 ten sam mocny konglomerat krzemionkowy i zbity kwarcyt z tłustym blaskiem, 

 z odciskami roślin, w oddzielnych głazach, tak jak pod Niegowonicami a wyżej jest 

 wychodnia warstwy żółtej ochro w ej i piaszczystej rudy żelaznej nerkowej z ma- 

 lemi muszlami morskiemi i warstwą szarej łupkowej gliny. Wszystkie wreszcie 

 te warstwy są pokryte zbitym marglistym białym wapieniem jurajskim, zawiera- 

 jącym mnóstwo zwyczajnych swych skamieniałości (Ammonitez polygyratus 

 Bein. lerebratula variabilis Schl. i t. d.). Wapień jurajski tworzy tylko dwie 

 zupełnie odosobnione kopuły, na których stoją dwie wsi Wysoka i Cięgowice. 

 W wąwozie pomiędzy obu wyniosłościami obnażają się znowu wyżej wspomnia- 

 ne warstwy iłu i warstwa żelaziaka nerkowego. Tu, a szczególniój na górze 

 Cięgowiekiej wykazano na zasadzie nowszych obserwacyj, że wapień jurajski 

 leży rzeczywiście nad żelaziakiem a zatem i nad konglomeratem krzemionkowym 

 i pstrym iłem, a nie wystaje z pod niego kopułowato, jakem sądził poprzednio. 

 Pięknych pankowskich niebieskich skał iłowych z charakterystycznemi bulwami 

 sferosyderytu niemożna tu wprawdzie widzieć pod wapieniem jurajskim, je- 

 dnakże żelaziak nerkowy ze skamieniałościami, konglomeraty krzemionkowe 

 i 1. c. p. 294 opisane osady piasku, piaskowca żelazistego, konglomeratu krze- 

 mionkowego i iłu z warstwami węgla bagnistego, na zachód od Wysoki ej i Cię- 

 gowic, które należą do tej samój formacyj, leżą pod białym wapieniem jurajskim. 

 Dalej na zachód ku miastu Siewierzowi bagniste łąki i piasek w dolinie Czarnej 

 Przemszy Uniemożliwiają badanie; dopiero pod Sulikowem i Krzemiędą leżą 

 znowu głazy powyżej wspomnianego konglomeratu krzemionkowego i widać 

 warstwy czerwonego i szarego iłu leżące na rudonośnym dolomicie. Otwór 

 świdrowy wykonany przez Rosta pod Siewierzem okazał, że dolomit jest tu po- 



