małych odosobnionych, kopuł białego zbitego wapienia jurajskiego. Potężna 

 ławica czerwonego iłu zapełnia całe dno doliny około Poręby, ale na wierzchu, 

 na stoku północnym leży znowu ów płytowaty ziarnisty, albo więcej oolityczny 

 wapień, słabo ku Pn, pochylony. W jego stropie i wyżej w dolinie zalega ił 

 tęgi, ciemno-niebieski, kilka sążni grubości mający, od dołu łupkowaty i do 40 

 cali gruba warstwa brunafcnawo-czarnego. przypominającego drzewo węgla ba- 

 gnistego, który choć miejscami staje się czarniejszym i zbliża się do łupkowa- 

 tego węgla czarnego jednakże nie traci wcale charakteru węgla brunatnego. 

 Dość często napotykają się znaczne bulwy pirytu, wrośnięte w jego masę. 

 Warstwa, która znowu leży na niebieskim ile łupkowym, ciągnie się w górę do- 

 liny ku granicy kromołowskiej. Podobnież ciągnie się ten utwór węglowy w dół 

 doliny, a przynajmniej około Dziechciarza znana jest na l :i / 3 sążnia pod po- 

 wierzchnią ziemi warstwa węgla bagnistego grubości '/a sążnia (czy tylko ta 

 sama?), leżąca pod niebieskim iłem na 4 sążnie grubej warstwie szarej gliny 

 łupkowej, pod którą natrafiono na szary kruchy piaskowiec. W stropie utworu 

 węglowego, ale nie bezpośrednio na węglu, około Poręby w ile niebieskim leżą 

 dwie warstwy utworu żelaznego, o których już przedtem 1 ) mówiłem, a które do- 

 kładnie odpowiadają formacyi Pankowskiej. Jakkolwiek napływy nie dozwalają 

 oznaczyć wyraźnej granicy pomiędzy grupami czerwonego i pstrego iłu połączo- 

 nego z pstrym ziarnistym i oolitycznym wapieniem i grupą niebieskiego iłu z pod- 

 rzędnemi warstwami węgla i żelaziaka, to jednak jestem obecnie prawie przeko- 

 nany, że nie powinny one być z sobą połączone, że ostatnia zawsze leży nad pier- 

 wszą i że tylko przekracza po za jej granice. Na wschód od Poręby ku Kromo- 

 łowowi okolica cokolwiek się wznosi i czerwony ił na zachód ód starej kopalni 

 węgla w Porębie wychyla się znowu z pod niebieskiego, a razem z nim pokazuje 

 się wapień dolomityczny obficie przerośnięty szpatem wapiennym oraz żółtą 

 ochrą żelazną. Czerwony ił rozszerza się bardzo ku Zawierciu, a wokoło tej 

 wsi leży warstwami tak samo w nim jak pod nim i na nim wspomniany już pły- 

 towaty, częścią szary, częścią pstro poplamiony wapień oolityczny i brekczyjo- 

 waty, w ławicach poziomych. Podczas budowy młyna w tej wsi wyciągnięto 

 z ziemi głęboko wbity pal i zauważono na nim brunatny ił z ziarnami błyszczu 

 ołowianego; należy więc przypuszczać, że owa formacyja ma tu tylko grubość 

 nieznaczną a pod nią leży dolomit rudonośny, tak jak pod Mrzy głodem i Niwką, 

 albowiem tylko z niego mogą pochodzić owe ziarna błyszczu ołowianego. Od 

 Zawiercia ku Łośnicom i Błanowicom czerwony ił i pstry wapień oolityczny są 

 znowu pokryte iłem niebieskim, wyższe zaś góry składają się z obfitującego 

 w skamieniałości i krzemień wapienia jurajskiego (coralrag). Od Błanowic nie- 

 bieski ił wypełnia kilka płaskich zatok pomiędzy górami wapienia jurajskiego, 

 na którego brzegach stoją wsi Błanowice, Rudniki, Skałka, Parkoszowice 

 i miasteczko Włodowice. W nich iły niebieskie są rozwinięte w całej pełni 

 swych właściwości, albowiem około Błanowic nietylko że znaleziono w nich 

 cienką warstwę węgla bagnistego, lecz około Parkoszowic, Skałki i Rudnik leżą 



') Mojego Gieognostycznego Opisu Polski T. II. śtr. 2Q~ 



