żelaza zabarwiony na kolor czerwonawy. Obecnie. jest rzeczą, stanowczo dowie- 

 dzioną, że zbity, biały, cokolwiek jamisty, bardzo podobny do białego wapienia 

 jurajskiego, wapień obnażony w samej wsi Pińczycach nie sterczy jakem sądził 

 poprzednio wśród owego marglu i oolitu kajprowego, lecz jest pomiędzy niemi 

 uławicony. Na wscbód od Starej Huty w blizkości domków oddzielnie stoją- 

 cych, zwanych pustkowiem, górne warstwy oolitycznego utworu wapiennego 

 przyjmują odmienny wygląd. Barwa czerwona znika, albowiem brak tu pstrego 

 marglu. przeważna barwa staje się szarą a skała bardziej gruboziarnistą; niektóre 

 warstwy stanowi mocna brekczyja wapienna złożona z okruchów wapiennych 

 wielkości grochu i bobu, czarnych, szarych i jasno-brunatnych z rysunkiem po- 

 dobnym do jaspisu egipskiego, spojonych mocno szarą masą wapienną, inne war- 

 stwy są pięknym gruboziarnistym konglomeratem. Wszystkie okruchy, nawet 

 do wielkości pięści są zupełnie zaokrąglone jak prawdziwe otoki, są luźno spo- 

 jone szpatem wapiennym, w który wrastają małe okruchy węgla lub antracytu 

 włóknistego oraz drzewa bitumicznego. Ku górze warstwy te przechodzą 

 w skałę znacznie bardziej drobnoziarnistą, szarą, zmieszaną z piaskiem, która jest 

 podobna do piaskowca węglowego, ale zawsze natury wapiennej. Zwęglone ło- 

 dygi roślin, okruchy węgla brunatnego i antracytu włóknistego są w nią wro- 

 śnięte w wielkiej ilości, spotyka się także w niej minerał podobny do gipsu. Ska- 

 ły te zapewne oznaczają górną granicę formacyi, na co już wskazuje obecność 

 grubego konglomeratu. I rzeczywiście dalćj na północo-wschód w lesie leżą na 

 nich białe i niebieskie iły, a w nich warstwy nerkowatego sferosyderytu i. żela- 

 ziaka nerkowego, które dowodzą, że utwór ten należy już do mojej formacyi iłu 

 niebieskiego. Oolit kajprowy i połączona z nim pstra brekczyja wapienna cią- 

 gnie się z tamtej strony łąk ku Beduszowi a stąd do Mrzygłódki, z drugiej zaś 

 strony na północo-zachód od należących do Lgoty rozproszonych pustkowiów 

 i szeregu pagórków przez Kołczyn ku Osiekowi. Niektóre małe kopuły wzgórz 

 składają się ze zbitego białego wapienia, leżącego u stóp na czerwonym ile, a pa- 

 górki na północ od Osieka ku Brzezinom składają się znowu częścią z oolitu kaj- 

 prowego, częścią i to przeważnie z szarego i czarniawego wapienia brekczyjo- 

 wego, jeszcze mocniejszego i podobniejszego do marmuru, niż pod Starą 

 Hutą. Ławice jego są dość grube, bardzo łagodnie ku Pn.-W. pochylone, po- 

 przekładane cienkiemi warstwami zielonawej a rzadziej czerwonawej gliny rnar- 

 glowej, zawierają również zwęglone odciski roślin i odłamki węgla brunatnego 

 i antracytu, oraz bardzo wiele okrągławych. bulw pięknego, jasno-brunatnego 

 z 17sunkiemjaspi.su egipskiego, wapienia zbitego, które w części rzeczywiście 

 zaczynają przechodzić w jaspis i krzemień. Tak ciągnie się on dalej do Mysło- 

 wa, Koziegłówek, Koziegłów i Lgoty, występując tylko w niektórych pagórkach 

 i będąc po większej części płyto watym, pokryty zaś jest już około Mysłowa 

 a jeszcze więcej koło Koziegłów płytowatemi i skorupowatemi pokładami bru- 

 natnego piaskowca żelazistego i obfitującym w żelazo konglomeratem krzemion- 

 kowym, które szczególniej dalej ku Częstochowie, Pankom i Praszce leżą na nie- 

 bieskich iłach. 



Na przeciwległej południowo-zachodniej stronie Osieckiego pasma wzgórz, 

 w nizinie gdzie tryszczą źródła Krynicy i z drugiej strony tejże ku Markowicorn 



