— 167 « 



sokość pasma nirzygłodzko-lublinieckiego zapewne nie przenosi 870 stóp nad 

 p. m., gdy tymczasem grzbiet drugiego krańca^tarasu płaskowzgórza, utworzony 

 z wapienia muszlowego i dolomitu, biegnący w kierunku od Okradzionowa do 

 Niezdary, dosięga conaj mniej 1100 stóp a pod Targominem nawet dochodzi do 

 1290 stóp wysokości. Pierwszy tworzy w Polsce zarazem rozdział wód płyną- 

 cych przez Wartę do Odry i przez Czarną, Przemszę i Krynicę do "Wisły. 

 W Szląsku to pasmo wzgórz wznosi się do średniej wysokości 950 stóp n. p. m. 

 Balt. a po nad którą tylko pojedyńcze góry wyżój się wznoszą mianowicie Sobo- 

 lowa (Zobelberg) około Woźników wysokości 1099 i Grójecka oraz góra koło 

 Lubczyn (Lubschauer Berg) 1112 st. n. p. m.') W Szląsku leży ono w zupełno- 

 ści w obrębie dorzecza Odry, ale pomimo to stanowi rozdział wód pomiędzy do- 

 pływami Warty (Liswarta ) i bezpośrednio Odry (Malapane i Stuber). 



§ 25. Poznawszy już pasmo wzgórz od Mrzy głodu aż do granicy około 

 Woźników, jako składające się z pstrych marglów, pstrych oolitycznych i brek- 

 czyjowatyeh wapieni i pewnych rudonośnych dolomitów, które przyłączyliśmy 

 do formacyi kajprowej, uważamy za rzecz wysoce prawdopodobną, że przedłu- 

 żenie pasma wzgórz od Woźników do Lublińca należy również do tego utworu. 

 Gieognostowie szląscy, zawsze pozostawali w wątpliwości co do tego, do jakiej 

 formacyi zaliczyć wypada wapienie powyższego pasma, wiedząc że nie zgadzają 

 się one zupełnie ani z prawdziwym wapieniem muszlo wy m (skałą podkładową), ani 

 z rudonośnym dolomitem tarnowickim (sk. nadkładowa), ani też nie mogą być 

 stanowczo zaliczone do wapienia jurajskiego. Oeynhausen powiada, że waha 

 się pomiędzy formacyją białego i rudonośnego wapienia (jurajską i wapienia 

 muszlowego), uważa je więc niejako za pośrednią skałę przejściową pomiędzy 

 obiema formacyjami. 



') Proszę porównać rozprawę Carnalla o ważniejszych wynioslościach górnego Szlązka, ozna- 

 czonych na zasadzie obserwacyj barometrycznych w Karst. Arch. fur Bergb. tom 18 str. 3l6 i następ.. 

 Wypada z nich, jak już poprzednio nadmieniłem, że od góry Lubeckiej około Lublińca pasmo wynio- 

 słości ciągnie się dalej w tym samym kierunku przez Wielkie Łagiewniki, Skrzydłowiec, płasko wzgó- 

 rze pomiędzy Gwoździanem a Dzielną, Główczyce i Bendzin aż do Osiecka, pomiędzy Dobrymdniem 

 a Olesnem (Rosenberg) ale zniża się o loo — 150 stóp albowiem nie przekracza już wysokości 806 — 

 860 0 nad pow. m. Zacząwszy od Pawonków, składa się ono tylko już z napływów. Przedłużenie je- 

 go głównego kierunku in hora 6>/ 2 od Dobregodnia dalej ku Z.-Pn.-Z. przypada na pokrytą lasem nizinę 

 pomiędzy Malapane a rzeką Butkov/icką w okręgu Opolskim i natrafia na Karlsmarkt nad Stuberem, 

 gdzie według Bucha wśród napływów znajduje się ostatni, najdalej na północ wysunięty wapień na 

 równinie górno-szlązkiej. Wapień ten ze wszelkiera prawdopodobieństwem uważać można za wska- 

 zówkę ukrytego tu w głębi lublinieckieeo pasma wzgórz wapiennych. Z okolicy Dobregodnia i Osie- 

 cka biegnie od owego pasma inny grzbiet, skierowany ku Pn., przez Olesno aż do polskiej rzeki gra- 

 nicznej Bryśnicy, pomiędzy Byczynem, Praszką i Landsbergiem, wznosząc się w najwyższych punktach 

 do 800 — 878 0 n. p. m. i zniża się dopiero pod Kluczborkiem, na zachodzie do 58o st. a pod Landsber- 

 giem nad Bryśnicą i pod Uszycami na wschodzie do 616 i 586 stóp n. p. m. Tego jednak grzbietu, ani 

 orograficznie, aui gieologicznie, jak to czyni Carnall, nie mogę uważać za prawdziwe przedłużenie pasma 

 lublinieckiegc, albowiem ostatnie jest wyraźną granicą pomiędzy niebieskim iłem leżącym ku Pn. a star- 

 szemi utworami wapiennemi, rozciągającemi się ku południowi; pierwszy zaś należy całkowicie do for- 

 macyi ilu niebieskiego. 



