— 169 — 



on jeszcze dość charakterystyczne oznaki identyczności z dolomitami, które ja 

 uważam za decydujące. Pierwsza jest ujemna: brak skamieniałości, których do- 

 tychczas jeszcze w nim nie wykazano, albo też są one w nim tak rzadkie jak 

 w uznanych szląsko-polskich skałach nadkładowych. Druga jest cechą doda- 

 tnią: jest nią bardzo częsta obecność jasno zabarwionych rogowców, w pokła- 

 dach, nerkach i nieforemnych masach, które są zawsze ściśle złączone z wapie- 

 niem i często całemu wapieniowi nadają wygląd rogowcowaty. Te masy krze- 

 mionkowe są częścią prawdziwym rogowcem, częścią zaś zbliżają się, z jednej 

 strony do krzemienia, z drugiej zaś przez podobny do chalcedonu niebieskawy 

 kwarc mleczny, przechodzą w zupełnie czysty kwarc zbity. Nigdy nie są one 

 podobne do znanych i wogóle ciemno zabarwionych bulw krzemiennych z górne- 

 go wapienia jurajskiego, ale okazują najwidoczniejszą zgodność z białawo-sza- 

 rym rogowcem w skale nadkładowej Tarnowickiój, oraz z tegoż rodzaju masami 

 krzemionkowemi w galmanonośnój skale nadkładowej pomiędzy Trzebieslawica- 

 mi, Tuczną Babą, Sikorkami i Ząbkowicami, oraz na wielu innych punktach 

 w Polsce. Kto raz uważnie porównał te krzemionkowe masy w naturze, nie bę- 

 dzie nigdy miał wątpliwości, czy ma w ręku krzemień jurajski, czy tylko podobny 

 do krzemienia rogowiec z wapienia muszlowego albo rudonośnego dolomitu. 

 Ostatniemu brak zawsze szczególnego galaretowatego wyglądu właściwego 

 pierwszemu w stanie świeżym, oraz przypalonego, trupiego, od bitumów zwierzę- 

 cych pochodzącego zapachu, dającego się czuć przy silnem pocieraniu bulw krze- 

 mienia, które, na zasadzie odkryć Ehrenberga powinniśmy uważać z Turpinem 

 za bardzo dawne w galaretę krzemionkową obleczone masy bareginy. W bardzo 

 pięknych okazach znajduje się ów podobny do chalcedonu kwarc mleczny w wa- 

 pieniu góry Jałowcowej około Woźników w nieregularnych gruzach, a wielkie 

 rozrzucone głazy, sprawiają szczególne wrażenie swą niebieskawo opalizującą 

 barwą. Na górze Sobolowój, masy krzemionkowe są częścią podobne do chal- 

 cedonu, częścią zaś do krzemienia; około samych Woźników i około Lubczyn 

 jest to kwarc bardziej podobny do rogowca, a około Ś-tój Trójcy niedaleko Kozię- 

 cina (Koschentin) wązkie pokłady i nerki białawo-szarego, w kwarc przecho- 

 dzącego rogowca są bardzo często wrośnięte w tenże sam wapień. Na północo- 

 zachód od góry Sobolowej, wapień jeszcze wyższój góry Grójeckiej, na wscho- 

 dniej stronie od Psar, jest cokolwiek jaśniejszym, ale wyraźnie krystaliczne 

 ziarnistym i pełnym por podłużnych z licznemi składami krzemienia rogowcowa- 

 tego, na górze zaś tubrzańskiśj, naprzeciw leżącej, jest mniej porowatym, ale ró- 

 wnie zniszczonym, bez uwarstwienia, jak nasze skały nadkładowe i tak jak one 

 zawiera często małe druzy szpatu wapiennego. Od tych gór wapień rozciąga 

 się na północ ku Lohna, Lgocie (Ellgut), Kamieńcowi, sterczy tu i owdzie w po- 

 staci małych kopuł skalistych nad powierzchnią gruntu, staje się pod Lgotą bar- 

 dzo gliniastym, pod Lęką i Niegowonicami podobnym do wapienia marglistego 

 w pstrych iłach, a około Przybułki leżą na nim miękko ochrowate żelaziaki bru- 

 natne podobne do Nakielskich i Ziemońskich. Ten sam utwór wapienny jest 

 mniej lub więcej obnażony, dalćj ku zachodowi na małem wyniosłem płasko- 

 wzgórzu pomiędzy Trzebinem a Grójcem, około folwarku Kozięcin, na grzebie- 

 niowatym grzbiecie góry na zachód od Kozięcina, około S-tej Trójcy, pomiędzy 

 P. F. T. Ii. . ll* 



