— 170 



Wierzbiami i Herburtowicami, w średniej wysokości góry Lubeczko na północ od 

 Lublińca i wreszcie według Carnalla we wsi Pawonków na drodze ku Koszeni- 

 nowi, zawsze z tym samym charakterem, ściśle zrosły z nerkami i pokładami 

 cbalcedenu i podobnego do krzemienia rogowca, barwy już to więcej szarej i żół- 

 tej, już białój i złożenia zbitego jak w łomach kamienia około Kozięcina. 



Dotychczas zastanawiałem się nad wapieniem tego pasma samym w sobie 

 i tym sposobem usiłowałem już wykazać, że jest on utworem analogicznym i je- 

 dnoczesnym z owym dolomitem rudonośnym, który z taintój strony granicy wa- 

 pienia muszlowego, w polskiój połowie tegoż pasma wyniosłości wynurza się 

 z pod pstrych iłów wyspowatemi partyjami około Osieka, Brudzowic, Dziewek, 

 Niwki i Mrzygłodu. Analogija ta staje się zupełną tożsamością, jeśli weźmiemy 

 jednocześnie pod uwagę skały towarzyszące temu wapieniowi. Na południo- 

 wym stoku wszystkich owych gór wapiennych oraz w wąwozach pomiędzy góra- 

 mi leży glina czerwona marglista czasami niebiesko prążkowana. Ciągnie się 

 ona bez przerwy od Osiecka przez Markowice, Cynków, aż do południowego 

 podnóża góry Sobolowej, dając tern świadectwo, że jest ogniwem utworu pstrego 

 marglu, którego obszerną rozciągłość i rozmaitość rozwoju w Polsce aż do górnej 

 części doliny Warty i Masłonicy poprzednio już wykazałem. Znajdujemy go 

 również na stokach góry Tubrzańskiej i Grójeckiej, gór wapiennych około Ko- 

 zięcina, pomiędzy Wierzbiami a Herburtowicami i na zboczu Lubeczko tu 

 i owdzie z białemi marglistemi pręgami i piętnami, tylko zielone i niebieskie 

 pręgi są rzadsze na szląskiój niż na polskiój stronie. Już Carnall zwrócił na to 

 uwagę, jak stałe na powierzchni tych gór jest następstwo skał: na górze na 

 kopułach gruby gruz krzemienny, niżej wapień, u stóp czerwony ił marglowy. 

 W ścisłym z nim związku jest na południowem podnóżu góry Sobolowej ciemno- 

 szary, cienkiemi płytami oddzielający się wapień w uławiceniu poziomem, zawie- 

 rający małe kanciaste kawałki kruchego węgla włóknistego, oraz wióry drzewa 

 bitumicznego. Niepodobna niedojrzeć jego zgodności z memi pstremi brekczyja- 

 mi wapiennemi około Osieka, Pin czy c, Będusza i Zawiercia. Kawałki z okru- 

 chami węgla włóknistego z Woźników, położone obok skały ze Starój Huty około 

 Pińczyc są zupełnie do nich podobne. Lubliniecko - Woźnickie więc pasmo 

 wzgórz składa się z tychże samych skał co i dalszy ciąg od Woźników do Mrzy- 

 głodu, a mianowicie wapienia dolomitycznego, czerwonej i pstrej gliny marglo- 

 wśj i szarego płytowatego wapienia brekczyjowego, z tą tylko różnicą że pstre 

 margle są bardziój rozwinięte, a brek czyje wapienne są polączone-z jeszcze pięk- 

 niejszym pstrym oolitem. Jeśli te skały należą, jakem się to starał wykazać, we 

 wschodniej części, do formacyi kajprowej, więc to samo musi się również stoso- 

 wać i do części zachodniej i tym sposobem dotychczasowe wątpliwości co do 

 względnego wieku owych wapieni szląskich byłyby rozjaśnione. Carnall wspo- 

 mniał w 1829 r. że niemożna stanowczo rozjaśnić stosunku szarego płytowa- 

 tego wapienia do wapienia góry Sobolej; w r. zaś 1832 4 ) wygłosił mniemanie, że 



») W Karst. Arch. f. Bergb. XVIII. p. 3i7i 

 2 ) W Karst. Arch. f. Miner. IV. p. 355. 



