cięto ił czerwony i niebieski aż do leżącego pod nim wapienia. Stoki wapienia, 

 do których ił przyległ mają być po większej części bardzo strome, daleko się za- 

 głębiające, a więc przy poziomem prawie uwarstwieniu jego, nałożenie pokładów 

 gliny nie mogło być jednostajne. Ciekawą jest rzeczą, że w mowie będący 

 utwór gliny wtłoczył się w zagłębienia wapienia, że obszedł pojedyncze sterczą- 

 ce kopuły; pokrył inne, płaskie, a przy tern wszystkiem nie był w stanie przekro- 

 czyć pewnego poziomu. Nietrzeba jednak przypisywać zbyt wiele znaczenia 

 temu zjawisku i uważać go za rozstrzygające, albowiem zupełnie podobny 

 stosunek pomiędzy pokładami niebieskiego iłu i białym wapieniem jurajskim na 

 powierzchni formacyi wzdłuż ich skrajnej linii granicznej od Kromołowa aż do 

 Kłobucka, również i mnie w błąd wprowadził i skłonił do poglądu, że ił niebie- 

 ski powstał później, niż ów wapień i na nim się odłożył, a przecież ten pogląd 

 okazał się fałszywym. Strome ściany, któremi wapień kozięciński w głąb spada, 

 okazują jasno, przy spągowem prawie uwarstwieniu wapienia, że w tym stanie 

 nie powstały one pierwotnie, tak że może to być następstwem późniejszego pod- 

 niesienia, czego nadto wskazówką jest porozrywana postać całego pasma wynio- 

 słości, zdruzgotanie wapienia na innych górach tego pasma, znacznie większe 

 wyniesienie niektórych kopuł (góry Sobolej, Grójeckiej i Łubczańskićj) nad śre- 

 dnią wysokość pasma i zjawisko, że wiele jest kopuł pokrytych grubemi okrucha- 

 mi i obfitującym w żelazo konglomeratem, które są ogniwami młodszej formacyi 

 piaskowca żelazistego i nie mogły być pierwotnie na tój wysokości ułożone, lecz 

 uważać je należy za wyniesione, oderwane partyje owego młodszego utworu 

 gieologicznego osadzonego na północnem podnóżu pasma wyniosłości, w głęb- 

 szym poziomie, około Kamieńca, Olbranda i Olszyna. Każdy przyzna, że wynie- 

 sienie wapienia nie mogło się odbyć bez jednoczesnego jego podruzgotania i tym 

 sposobem tłumaczy się obecność jego mało zaokrąglonych odłamków i jeszcze 

 bardziej kanciastych kawałków właściwych mu mas rogowca, w ile czerwonym 

 na granicy wapienia, które Carnall przytacza jako dowód za większą starością 

 wapienia. Me roszczę sobie wcale, aby uwagi moje obaliły dowody przez niego 

 za poglądem swym przytaczane, jednak pozwolę sobie zwrócić uwagę na to, 

 że ten sam utwór czerwonego iłu stanowi faktycznie pokłady wewnątrz rudono- 

 śnego dolomitu pod Siewierzem, że na pagórkach Brudzowickich otacza masę 

 tej skały, a w calem paśmie wyniosłości od Mrzygłodu do Osieka czerwone 

 i pstre margle są widocznie w ścisłym związku, a nawet w uławiceniu przekłada- 

 nem z dolomitami i wapieniami. Nawet, według ustnego doniesienia Rosta 

 otwór świdrowy wiercony przez Carnalla, jak sądzę pod Kozięcinem, przeszedł- 

 szy przez ił czerwony oraz wapień, natrafił znowu pod nim na czerwone gliny. 



Bezpośrednio w stropie wapienia, który od góry Grójeckiej i Łubczańskićj 

 ciągnie się ku północy prawie aż do wsi Kamieńca, gdzie się zanurza, leży szcze- 

 gólny piaskowiec, rozciągający się aż do młyna w Olbrandzie, lecz z drugiej strony 

 ku domom Olbrandu wyparty został przez piasek i gruboziarnisty konglomerat. 

 Ostatni należy już stanowczo do piaskowca żelazistego jurajskiego i formacyja 

 iłu niebieskiego leży tuż za nim od Rudnik przez Zimną Wodę, Niwę, Grójec do 

 Boronowa. Zachodzi pytanie czy piaskowiec obnażony w kamieniołomach pod 

 Kamieńcem należy również zaliczyć do piaskowca żelazistego, czy też nie. To- 



