174 — 



pograficzne położenie przemawia za pierwszem przypuszczeniem, lecz skład pe- 

 trograficzny skały zupełnie się różni od składu piaskowca żelazistego. Jest on 

 żółtawo-szary, nader drobnoziarnisty, łagodny, posiada cement wapienno-glinia- 

 ny i w skutek tego burzy się od kwasów, rozpada się w potężne, poziome kwa- 

 dratowo popękane ławice, wielce jest podobny do piaskowca kostkowego (Qua- 

 dersandstein) i jest używany na podstawki do pieców wielkich. Nato- 

 miast polsko-szląski piaskowiec żelazisty związany z formacyją iłu niebieskiego 

 jest prawie zawsze przez wodan tlenniku żelaza zabarwiony na kolor ciemno- 

 żółty, brunatny a nawet czarny, złożony jest tylko z czystego piasku kwarcowe- 

 go, grubych okruchów kwarcowych CQuarzkiesel), wodami tleniku żelaza a rza- 

 dziej żelazisto-czarnego (?) czerwonego tlenku (miki żelaznej), nigdy nie rozpada 

 się na potężne ławice, lecz na cienkie płytowate tablice i nigdy nie ma cementu 

 wapienno-żeiazistego. Znajduję łudzące podobieństwo pomiędzy piaskowcem 

 kamienieckim, a białym drobnoziarnistym marglistym piaskowcem lijasowym 

 pod Kunowem i w innych punktach na północnym stoku gór Sandomierskich. 

 Me mogę się więc wstrzymać od przypuszczenia, że tutaj piaskowiec ten na 

 granicy pomiędzy zaliczonym przezemnie do formacyi kajprowej wapieniem woź- 

 ni ckini a jurajskim iłem niebieskim albo formacyją żelaziaka gliniastego repre- 

 zentuje piaskowiec lijasowy jako party ją odosobnioną, mniej więcej tak samo jak odo- 

 sobnione par tyje czerwonego i białego piaskowca pod wapieniem muszlo wym, 

 ciągnące się na prawym brzegu Odry powyżej Krapic do Strzebniowa i Joszyny 

 oraz żółty i czerwony zawierający wapno piaskowiec pomiędzy szar owaką a wa- 

 pieniem muszlo wym przez Carnalla i v. Dechena zostały ^uznane za samotne po- 

 jawy formacyi pstrego piaskowca. 



