— 192 — 



Wzdłuż południowo-zachodniego zbocza Piiiczowskiego pasma wapiennego, 

 wypływa z marglu kredowego kilka obfitych źródeł zimnej, czystej i bardzo 

 smacznej wody, która rozprowadzona jest rurami w Pińczowie po mieście i bije 

 nawet w kształcie fontanny na rynku. 



W białym wapieniu, jak już powiedziano wyżej, znajduje się bardzo wiele 

 szczątków zwierzęcych, stanowiących nawet miejscami przeważną masę skały. 

 Liczba jednak gatunków, jakie w tym wapieniu znaleźć mi się udało nie jest 

 zby t wielką. Należą tu mianowicie: Heterostegina costata, Ampliistegina Haueri, 

 Lithoiamnium (Nullipora) ramosissimum (Reussj, JPecten latissimus (Brocc), Car- 

 dium Mans (Bron), Panopaea Menardi (Desh), Pecten sp. zdaje się nowy. 



W łomie koło Kikowa warstwy wapienia także mają płaski upad ku Pd.-Z. 

 Tutaj, przy stroniem zejściu z góry na równinę drogi, idącój ze Stopnicy do Wi- 

 ślicy, można widzieć następujące przecięcia fig. 7. 



9 



1 } Margiel kredowy. 



2) Biały wapień, złożony z samych prawie tylko kul nulliporowych. 



3) Szary, zbity wapień, przy rozbijaniu wydający zapach bitumiczny. 



4) Biały miękki wapień, stanowiący przedmiot eksploatacyi w łomach. 



5) Żółty piasek gliniasty. 



Oprócz tego białego, miękkiego, zawierającego dużo skamieniałości wapie- 

 nia, w kilku miejscach (między innemi w poprzedzającem przecięciu) występuje 

 na powierzchnię wapień mający zupełnie inny wygląd, podobny do wapieni star- 

 szych, aniżeli trzeciorzędowa formacyj a. Wapień ten jest twardy, drobnoziar- 

 nisty, zbity lub porowaty i ma zwykle szare zabarwienie. Zbita odmiana tego 

 wapieni a tworzy wązki pas na południo-wschód od Buska i zawiera mnóstwo 

 drobnych białych muszelek G-asteropoda. Drobnoziarnista odmiana, występują- 

 ca we wzgórzu, obok białego wapienia i gipsu między wsiami Owczary i Skotni- 

 ki, zawiera tu nieregularne wrostki szarego krzemienia; taż sama odmiana wa- 

 pienia występująca koło Kikowa zawiera niewyraźne odciski muszel Pecte- 

 nów i ostryg. 



Blizkie stosunki szarego wapienia z białym, poprzednio opisanym, a także 

 i ta okoliczność, że w okolicy tej, której podstawa składa się wszędzie z chara- 

 kterystycznego marglu kredowego, żadna dawniejsza formacyja nie występuje, 

 przemawiają za zaliczeniem wapienia szarego także do piętra śródziemnego for- 

 macyi neogienicznćj. 



Podobny zapewne wapień był napotkanym przy pogłębianiu szybu Solec- 

 kiego w głębokości 70 m. i nazwanym przez Puscha „juraahnlicher Kalkstein". 



