GRIMMIEAE. 



(cf. S. Synops ). 



Musci pro more caespitantes et pulyinantes, mere acrocarpi vel (rarius) 

 cladocarpi, sub apice, saepe etiam ex apice innovantes. 



Folia saepissinie conferta, lanceolata, plus minusve papillosa, plerumque 

 pilosa, costata, integra (raro ad apicem dentata). Lamina plerumąue in parte 

 superiori ex toto vel nidulatim bistratosa, rarius perfecte unistratosa, mar ginę 

 persaepe incrassato. Rete minutum, apice 4 — 5 et 6 gonum, aetate plus minus 

 rotundatum; in genere cbloropbyllo scatens, ad basin minus chloropbyllosum aut 

 hyalinum, parum aut multo elongatum (lineare), bexagono-quadrangulare. sem- 

 per distincte ^parencbymatosum; saepissime jam a media lamina plus minus 

 ve sinuosum. 



Plantae monoicae, dioicae aut (rarissime) polyoicae. Flores gemmiformes 

 Calyptra diversiformis, pro more minuta, vix unąuam ultra medium thecae 

 descendens. Annulus plerumąue discretus, compositus. Peristomium rarissime 

 0, vel rudimentarium; pro more perfectum, simplex, e dentibus 16 bistratosis, 

 transverse-articulatis et trabeculatis, coloratis; integris aut fissis imo partitis, 

 solidis, aut plus minusve cribrosis, plerumąue papillosis. 



Muscorum familia duo nonnisi genera, si G-ebeebiam excipias 

 genus incertae sedis, et vix circa 50 species europaeas amplectens, summo- 

 pere autem naturalis ita, ut specimina etiam gravioribus notis specificis 

 carentia facile adbuc pro membris ejusdem familiae dignosci queant. Dantur 

 ex. gr. aliquot species Grimmiarum, ęLuarum fructificatio nullibi adbuc 

 observata est, attamen nec dubium est, quin illae ad genus Grimmiam 

 adimmerandae sint, neąue etiam de proxima earum affinitate dubitari licet. 

 In territorio autem tatrensi perplura specimina obveniunt piane sterilia, 

 aut nonnisi rarissime fructificantia; diagnosis tamen eorum vix majorem 

 affert difficultatem, quam si fnictu essent ornata, ideoąue omnibus notis 

 specificis gauderent. Aliae denuo species tam polymorpbae sunt, ut 

 formae earum primo intuitu pro diversissimis speciebus baberi possint. 

 Sub ulteriori tamen disąuisitione facile ad speciem propriam reducuntur. 

 Necesse itaąue est, ut notae exsistant sat cbaracteristicae, quae nec de affi- 

 lńtate plantarum. neąue de earum specifica indole dubitare permittant. Si 



