- 214 — 



autem respiciamus, ąuales imprirnis sint characteres, quorum ope plantulae 

 illae uti membra ejusdem familiae recognoscuntur, utanifestum nobis fit, 

 hoc rarius ab exclusivis quibusclam notis, quam a certo vai*iarum notarum 

 complexu pendere. 



Verum quidem est, cellulas elongatas, august as. incrassatione strati 

 interioris peculiari modo eroso-siuuosas (s. d. cellulas dryptodonteas) nonnisi 

 in foliis generis Racomitrii obvias. notam specialem praebere, quae 

 sola propterea sufficit, ad diguoscendum geuus. Caeterum tam en rete minu- 

 tum, in media lamina plus minusve sinuosrim, folia autem costata, nisiomuia. 

 pleraque tam en suprema piło omata, maximam Grimmiarum partem 

 denotant. Quae autem foliis epilosis gaudent, saepe saepius fructus gerunt 

 (sola fere Grimmia molli excepta). Peristomium autem sufficienter 

 insimul cum areolatione foliorum. familiam musci indicat. 



Inter proximas affinitate familias differunt a G-rimmieis: 

 Encalypteae praeter calyptrae magnitudinem ac formam et pe- 

 ristomii indolem, foliis lingulatis plerumqne epilosis, basi e cellulis majori- 

 bus, hyalinis, pro more rufescentibus, tenerrimis exstructis, in parte autem 

 śuperiori dense papillosis; papillis fissis; reti denso ac rigido, sed non 

 incrassato. 



Cinclidoteae indole peristomii, foliis crasse costatis mucronatis. 



H e d w i g i e a e, primo jam aspectu foliis ecostatis, peristomio nullo. 



Ptychomitrieae praeter calyptram plicatam et dentes trabecu- 

 lis destitutos, foliorum reti ad basin lineari, tenui. 



Zygodonteae praeter caules tota longitudine radiculosos, collo 

 valde evoluto, annulo nullo, peristomio (dum adest) duplici aut simplici 

 e dentibus unistratosis, foliis epilosis, reti basilari laxo, hyalino. 



Orthotricheae praeter calyptram magnam, plicatam, saepe vil- 

 losam, peristomio (saepe duplici) e dentibus ex unica membrana exstructis, 

 non trabeculatis; reti basilari foliorum laxo, angusto, elongato. 



De affinitate vera inter G r i m m i a s et A n d r e a e a s vix sermo 

 esse potest. JSTisi jam de floribus et fructu ab omnibus aliis muscis frondo- 

 sis prorsus diverso A n d r e a e a r u m loquamur, foliorum illae etiam 

 structura epilosorum, saepe ecostatorum longe a G r i m m i e i s distant. 

 Solum habitum, nonnullas Andreaeas simulantem, ąuaedam species 

 G r i m m i a e exhibent, eo magis quod utrumąue genus saxicolum est. 



Superest perpendere notas ad distinguendas inter se species G r i m- 

 m i e a r u m maxime idoneas. Nec autem de gravitate s p e c i f i c a illa- 

 rum notarum disserere velim, siquidem de quaestione iiac a praestantiori- 

 bus viris, circa classificationem muscorum optime meritis, jam sufficienter 

 disąuisitum est, ąuapropter in delineandis speciebus omnino opinionem 

 Bryologorum celeberrimorum sequor, ab ipsoque ordine systematico in Sy- 

 nopsi Schimperiana usitato non discedo, si G e h e e b i a m excipias. 

 Unice autem de utilitate certorum cbaracterum hic monere velim, ąuorum 

 ope species tatrenses facillime determinari possint, etiamsi cliaracteres illi 

 non semper mere specifici sint, imo in G r i m m i e i s aliarum terra- 

 rum non reperiantur. 



Optimum hujusce rei exemplum structura foliorum Ra c o mitr i i 

 sudetici nobis praebet. Celeberrimus auctor Synopseos Musc. Europ, 

 descripsit folia hujusce speciei, uti ex unico strato cellularum exstructa. 

 In omnibus tamen speciminibus tatrensibus a me examinatis, quaeque fere 

 innumera dicere possim, saepissime apicem bistratosum, marginem autem 

 semper bistratosum et quidem descendendo pro more p 1 u r i s e r i a ti in 

 bistratosum observavi, usque versus partem basilarem. Specimina 

 Germanica e diversis terris eodem etiam modo contexta mihi apparuerunt. 



