— 226 — 



Discernitur pars basilaris ovata, vel oblonga, plus minusve conćdva; et pars 

 apicalis lanceolata, elongato et acuminato lanceolata; aut e contra brevis et sub- 

 ligulata; profunde et acute vel laiius et obtuso-carinata; subinde nonnisi arcuatim 

 concava, quo tamen in casu discrimen semper magnum ąuoad convergentiam ala- 

 rum inter partem,; istam et basilarem obvenit. Earissime apice extremo subex- 

 planata. Plerumąue partes ilłae folii facile primo aspectu distingui possuut; 

 dantur tamen folia, tibi nonnisi in sectionibus transversis strictius designari que- 

 unt. Rutio autem partis basilaris ad apicalem in foliis comalibus saepissime = 

 1 : 1; variat tamen a 1 : 0,5 ad 1 : 1,7. Maxima latitudo laminae ad longitudinem 

 saepissime circa 1 : 2,5 ad 1 : 3; variat tamen al: 1.7 ad 1 : 10'). 



Apex folii acutus vel obtusus imo latissime rotundatus, muticus (fere sem- 

 per in foliis inferioribus uniuscujusąue rami, saepe in tota planta), 'vel superne 

 plus minus piliferus; ab una cellula hyalina, elongata, usque ad pilum latum, sae- 

 pius decurrentem, nunąuam tamen nimis longum (vix unquam dimidiam longitudi- 

 nem laminae superantem); semper asperum, distincte dentatum, dentibus appressis 

 x ai l^s subrecurvis. 



Lamina pro more recta, in foliis subsecundis plus minusve obliquata, r aris 

 sime subfalcatim curvata. Alae asymmetricae, quod praecipue apicem versus fa- 

 cile conspicitur, siquidem ex uno latere costae promore aliquot series cellularum 

 plus quam ex altero obveniunt. 



Margo integer, escepto apice ubi saepissime aliquot denticuli remoti, vel ser- 

 raturae plus minus obtusae aut obsoletae conspiciuntur, rarius serraturae pro- 

 fundiores, acutae, quae tunc etiam ad dorsum costae obveniunt. Caeterum margo 

 semper fere incrassaius praecipue in parte superiori (fere sola var. lineari 

 excepta); ibidem plerumąue recuwus imo refractus; inferius magis magisąue 

 refiexus, basi saepius revolutus. Raro ab apice ad basin omnino erectus. 



Costa, saepius rufescens, sat valida, teres vel subteres, basi plus minus depres- 

 sa; valde crassa in forma r i v u 1 a r i et a 1 p i c o 1 a; in vel sub apice eyanida. 



Areolatio etiam summopere variat. In genere in plantis ex apricis minuta 

 et densa, ex humidis laxior ac major. Prima juventute cellulae apicales et me- 

 diae laminae semper rotundae, mox hexagonae et pentagonae fiunt; inferius, ubi 

 multo serius adhuc per divisionem multiplicantur, ąuadratae. In apricis cellulae 

 apicales cito variam, plerumąue irregularem induunt formam, vel plus minus 

 ąuadratae et rectangulae breves fiunt, semper angulis rotundatis, vel deniąue 

 transversim elongatae evadunt, quod freąuentissime ad marginem conspicitur. 

 Mox etiam parietes longitudinales plus minus evidenter sinuosi fiunt. Ad basin so- 

 lummodo dantur cellulae rectangulae longiores, vix ac ne vix ąuidem sinuosae, an- 

 gulis plus minus rotundatis, ąuarum numerus semper a costa ad marginem diminui- 

 tur\ inde plaga quam occupant subtriangularis est (fig. li). Earissime tamen 

 cellulae illae longiores ipsum marginem attingunt, siquidem hic semper fere dan- 



') Quoad varias, inferius distinguendas formas, bievissima obyeniunt folia in forma conferta 

 et tenerrima; longiora jam in forma v u 1 g a r i et g r a c i 1 i: Jimulto auhuc longiora in r i- 

 v u 1 a r i et a 1 p i o o 1 a, longissima vero in forma lineari. Latissima (relative) obveniunt in 

 forma a 1 p i c o 1 a et r i v u 1 a r i. 



