— 233 — 



sese habet, forma supra descripta nirnis ab aliis distinguitur, ut eaui separa- 

 tim non describamus. Altera ex parte non dubitanduni est. quin ea nonnisi 

 formani speciulem Grimmiae apocarpae constituat et qnidem pro- 

 pius ad forniam rivularem etalpicolain accedat; siąuidem in 

 uno eodemąne monte Gierlach, descendendo ab apice plures inveni for- 

 mas medium tenentes inter illam confertam et rivularem vel 

 a 1 p i c o 1 a m typicam, aeąue ac inter r i v u 1 a r e m et v u 1 g a r e m. 



Quae qunm ita sint ąuoad formam Swartzianam, videamus nunc, quid 

 censendum de omnibus ilłis formis tam variis, qnae sub nomine G r i m- 

 miae confertae (auctorum) describuntur. Quod variae revera buc 

 pertinent formae, optime exinde patet, quod soli auctores Bryologiae Ger- 

 manicae quatuor descripserunt species, quae omnes in Synopsi Schimperia- 

 na et ab omnibus fere recentioribus Bryologis pro ima specie, pro G ri m- 

 m i a nempe conferta habeantur. 



Examinatis variis hisce formis ex optimo fonte venientibns (plantas 

 nempe ex collectionibus cl. Schimperi, Juratzka, Limpricht, H. Mul- 

 ler etc. etc.) persuasum mibi habeo Grimm iam confertam nec spę- 

 dem distinctam nec distinguendam esse, quod caeterum ab ipsis auctoribus 

 Bryologiae Europeae plusquam suspiciebatur. Nulla datur nota, quam non 

 in permultis modiiicationibus Grimmiae apocarpae invenias, nec 

 etiam combinatio notarum tam stabilis vel tam cbaracteristica est, ut sic 

 dictam Grimmiam confertam supra simplieem varietatem Grimmiae 

 apocarpae elevet. 



Caespites puhinantes et quidem dense pulvinantes in multis formis 

 Grimmiae apocarpae observamus. Grimmia autem conferta (auct) 

 ' datur et caespitulosa. 



Idem valet nota ex magnitudine, colore m fragilitate plantarum. 



Marginem fołiorum siipeme recturn et nonnisi inferne reflexum, quam- 

 quam raro, in variis tamen formis Grimmiae apocarpae invenimus. 

 Magnitudo et forma cellularum, duplex illwum stratum ad apicem folii etiam in 

 forma vulgari et al pi co la obyenit, aeque ac color et teztura thecae tenuior. 

 dum e contra in formis sub nomine Grimmiae confertae descriptis non 

 raro theca pachyderma potius vocanda est. Operculum e late convexa basi 

 acute apieulatum consuetum est varietati g r a c il i et r iyulari, quamquam 

 et in forma vulgari saepius observatur, ita ut nihil characteristici con- 

 stituat. Dentes rimoso-cribrosi saepe in forma rivulari et lineari ob- 

 veniunt. Dentes e contra parce rimosos vel subintegros in speciminibus 

 Grim. confertae ex Vogeso (ex coli. Schimperi), ex Silesia (kleine 

 Schnę egr u b e, L a n d s k r o n e; ex coli. Limpricht) observavi et quidem 

 in eodem saepe caespite. ubi aliae thecae dentibus cribrosis ornatae oc- 

 currebant. Maxima ex parte in forma al pi cola et r iv ul ar i dentes sunt 

 rufo-aurantiaci, nec unquam purpurei; dantur tamen et laete aurantiaci. 



Plura specimina Grimmiae confertae ex Germania, Austria in- 

 feriori (ex coli. Juratzka) et aliis terris, nihil aliud mihi esse videntur, 

 quain formae exiguae vel depauperatae var. alpicolae S. alia vero, (e. 

 gr. Grim. urceolaris B. G.) simplicem etiam varietatem Grim. apocar- 

 pae statuunt, siquidem ab illa ne tot et tantis quidem differunt notis, quam 

 Grim. gracilis B., quae tamen universaliter pro varietate Grim. apo- 

 carpae habetur. 



VII. f orma ]Linearts. (var. alpicola Zett.). Caespites plus minus den- 

 si, saepe subpulvinantes; caulis erectus vel ascendens; subdicbotomus, 2 — 5 ctm. 

 longus. Lurido et subcinereo-yiridisy siccitate nigrescens. Folia ex basi plus minus 



