— 248 — 



longitudiue saepras in eodem caespitulo yarians, marglne eroso, thecae orificio 

 concolori; apice pallidiori. 



Anmdus latiusculus, e triplici serie celluiaruin minutarum, suborbicularinm, 

 fragmentarie secedens. 



Peristomium e dentibus angustis pallide aurantiacis, subinde rufulis, ad medium 

 fissis, iasaper lacunosis vel rimosis, rarius subsolidis, siccitate reflexis, apice 

 incuryiusculiś. 



Sporae minutae fuseae. 



Muscus in regione alpina et supraalpina perąuam vulgaris. Distinguuntur 

 duae formae, guas primo aspectu vix pro una eademąue specie habeas. Eviden- 

 tissime tainen discrimen nonnisi e yegetationis conditionibus pendet, et ąuidem 

 (juam maxime e substrato, in quo plantae degunt; siąuidem utramgue formam in 

 iisdem locis inyenies et innumerae dantur formae transitoriae, intermediae, ma- 

 xima in proximitate, imo in uno subiude eodemoue caespitulo. 



I. ^orma typica. s. longifolia. Caespitulis procerioribus, laxioribus, molliori- 

 hus; caulibus plerumąue flexuosis, parcius radiculosis. Foliis, media parte lami- 

 nae patentissimis apice incuiTo; valde elongatis; pars basil: ad apic: = 1 : 1,7 ad 

 1 : 3 (max. latitud. ad longit. = 1 : 5,3 ad 1 : 8) tenuioribus, translucentibus; 

 e cellulis longioribus exstructis, siccitate contortis. Semper fere fructifera. 



II. foRMA tłtrensis s. brevifoli&. Caespitulis liumilioribus, compactis et 

 compactissimis, rigidnisculis, depressis sed sat extensis, basi stupa radiculosa densa 

 obtectis; saepissime etiam terra obrutis. Foliis saepe nonnisi patulis, siccis den- 

 sius incumbentibus vel subimbricatis (ąuare plantae facilius a se invicem sece- 

 dunt); multo brevioribus (pars basil. ad apic. =.1 : 1,5 ad 1 : 2; max. latid. ad 

 longit. .== 1 : 4); vix % aut Va partem formae praecedentis, superne semper fere 

 impellucidis, plerumąue ex toto e cellulis breyioribus exstructis; piło basi angustiore 

 et in genere teneriore, maxime caduco; subinde nonnisi apiculo brevissimo byalino 

 subinde folia omnino mutica, siccitate nonnisi ad apicem ramulorum subtorta. 



Earissime fructificat et tunc nonnisi in peripheria eaespitulorum '). 



Utracjue forma regionem praecipue habitat alpinam et supraalpinam; minus 

 jam freąuens in subalpina; rarissime et uti yidetur fortuito usque in regionem 

 campestrem descendit. In rupibus et saxis siliceis et in earum fissuris. L o n- 

 g i f o 1 i a in locis humo jam obtectis, br eyifolia vero in superficie lapidea 

 fere intacta vel vix decomposita et nonnisi parce sabulosa. 



Wahlenberg. (1 130. D i c r a n u m contortum) „in cryptis saxorum 

 adlacum alpinum Langesee im Yóiksgrund longe supra terminum Mughi copiose." 



! ) Formae brevifoliae nomen tatrensis apposui, magna enim ejus copia in montibus 

 Tatris invenitur, ita ut si jam forma 1 o n gi f o 1 i a ad muscos vulgatissimos regionis alpinae et supraal- 

 pinae pertineat, b r e v i f o 1 i a ad minimum aeque treąuenter, nisi freąuentius, obvenłat. 



Nullam descriptionem hujusce formae ex aliis Europae montibus apud auctores inveni. Nonnisi 

 Zettekstaedt in speciminibus norvegicis formam transitoriam observasse yidetur, dum in eximia sua 

 monographia Grimmiearum dicit (pag. 67). „Folia plerumque valde elongata, laxe imbricata et 

 sicca patenti incurva exstant, sed in eodem. caespite specirnina abbreviata sterilia vidimus, foliis bre- 

 yioribus, dense confertis et subrectis insignitą,'* 



