250 — 



VII. Grimmia iorquaia. Grev. 



Caespites densi, saepe compacti, subpulvinantes, plerumque oblongi (ad 8 ctm. 

 et uitra in diametro longiori); m mores medio convexi, majores explanati. Em- 

 mie bicolores, suprema parte scilicet laetissime mrides vel pulchre luteo-virentes, des- 

 cendendo mox badii (ex aridioribus), vel nigricantes (ex liumidioribus), siccitate 

 atj-ati. facillime in plantas simplices dilabentes. 



CauUs 1,5 ad 3 rarius ad 5 ctm. longus, erectus, rarins ascendens, tener, 

 saepe subflexuosus, a basi dicbotome et fastigiatim sed parce ramosus, basi ra- 

 diculis paucis, brevibus, brunneis, bumo immersis stipatus, tpiae etiam ad basin 

 innovationum obyemimt; siccitate strictus, rigidulus; madore flaccidus. Ab ima 

 basi dense foliosus, in piantis annosioribus rudimentis foliorum destructorum 

 vestitus. 



Folia infima caułis et innovationum semper minora et angustiora, saepius 

 obtusiuscula, sed pauca, mox enim ascendendo majora sequuntur, subaeąualia, 

 unde ramuli graciles, cylindrici. Ex erecta basi patula, rarius patentia. apice 

 plus minusye incuiTO. Ex leniter obovato-oblonga basi, plus minusve elongato-lan- 

 ceolata, acuta. Pars basilaris carinato-concava: apicalis acute-carinata, solo 

 extremo apice iterum obtusins carinatą. Pars basilaris ad apicalem =1:1 ad 

 1 : 1,4. Maxima latitudo ad łongitudinem saepissime = 1:4, raro alic[uantulum 

 nitra vel infra. Inferiora mutica, suprema piło bredssimo sublaem apiculata; mar- 

 gine piano et erecto, rarius u no alt er o ve latere leniter recurvato. Costa augusta 

 et tenuis, aetate incrassata, in apice eyanida, serniteres, antice haud canaliculata, 

 ad basin paulisper compressa; in foliis novellis diapbana, saepissime obsolete sed 

 late papillosa, quod ab incrassatione fortiori ad superficiem cellularum liberam 

 pendet, inde etiam dorso interrupte sulcata, praecipue in parte superiori 

 foliorum. 



Lamina asymmetrica et ąuidem uti yidebimus e dupłici causa; inde folia 

 semper plus minus obliąuata. Siccescendo alae fere conduplicantur, media pars 

 folii arcuatim inflectitur et partem respondentem folii superioris amplectitur. 

 Superior vero pars folii non prorsus dorsum antecedentis concomitat, sed pauxil- 

 lum supra illud deyiat, magisque adbuc inflectitur, spiralem fere directionem 

 seąuens, ąuare saepius superficies superior (antica) apicis folii extus spectat; in 

 foliis vero longioribus apices omnino cirrb , ,im torti obveniunt. Exinde peca- 

 iiaris iste aspectus ; quem unicum in tali gradu, plantae hae prae se feruńt, cximias 

 spiras ad ambitum caulis et ramorum-exhibentes. 



Elegantissima sunt specimina non admodum procera e siccioribus Dantur 

 tamen caespituli proceriores, quorum vegetatio celerius perflcitur et iimovatio- 

 nes multo sunt longiores. In bisce folia minus conferta et banc ob rem folium 

 inferius vix dorsum sui antecedentis amplectitur. Inde spirae non tam per- 

 fectae, folia magis irregulariter tortuosa. totaąue planta primo aspectu magis 

 A n o e c t a n g i o compacto similis. Folia madefacta admodum lente por- 

 riguutur nec primum ultra positionem iiabitualem reflectuntur. 



Tota lamina pellucida, sub lenie, aureo-nitens. Oellulae initio perfecte qua- 

 dratae, sat magnae, aetate valde incrassantur, unde in foliis perfecte eyolutis arę- 



