— 341 - 



pszeniec grzebieniasty (Melampy rum cristatum L), przytuliją nerwistą (G a- 

 1 i u m b o r e a 1 e L), rutewkę orlikowatą (Thalictrum aąuilegifolium 

 L) i janowiec ciernisty ( G e ii i s t a g e r m a n i c a L). Zdaje mi się, że niektóre 

 przynajmniej z ty cli roślin musiały się niedawno tu rozrodzić. 



Na polu ćwiczeń artyleiyi obszerne błoto, mniej więcej na połowie drogi mię- 

 dzy Powązkami i babickim lasem, całkowicie zarasta pięćperst (And) błotny (C o- 

 m ar u m p a 1 u s t r e L). Roślina to często się trafiająca w okolicach Warszawy 

 ale nigdy w tak wielkiem nagromadzeniu. Na gruntach dawniej do Blizna nale- 

 żących rośnie dosyć ch4oszczu (T e e s d a 1 e a n u d i c a u 1 i s R B). Przy tej spo- 

 sobności notuję, że poza granicami okolic Warszawy spotkałem tę nie wszędzie się 

 trafiającą roślinę we wsi Hucie Gzdowskiej i w Jeruzalu w Skierniewickiem. 



Kończę nabytki, bo w bezleśnych okolicach Warszawy: zachodniej i zacko- 

 dnio-południowej, po Ołtarzew i Pruszków nic dotąd nie udało mi się znaleźć, 

 o czem by nie było wzmianki w Prodromusie Rostafińskiego. 



Rośliny pospolite w okolicach Warszawy. 



Flora każdej okolicy dała by się rozdzielić na kilka flor szczegółowych, 

 bo odmienną jest roślinność lasów, łąk, pól. piasków, ogrodów, wód, a nawet 

 w okolicach Warszawy oddzielna roślinność wiślanych nadbrzeży i licznych 

 parków. 



Przedstawicielką lasów jest sosna fi) (Pin u s s il v e s t r i s L). Jest 

 ona poniekąd reprezentantką całej flory tutejszej, bo podług podziału kuli 

 ziemskiej na botaniczne strefy, okolice Warszawy należą do strefy umiarkowa- 

 nej zimnej, czyli do tak nazwanej strefy drzew iglastych. 



W okolicach Warszawy lasy sosnowe po większej części nie są krzakami 

 podszyte, ale na miejscach piaszczystych i suchych ogołocone są z roślinności, 

 a na miejscach pewien zasób próchnicy posiadających, sosnę podściela kobierzec 

 z mchów, leśnych ziół i krzewinek, między któremi odznacza się obfitością czer- 

 nica (2) ("Vaccinium Myrtillus L). 



Foziomek (3) (Fr ag aria vesca L) także dużo, nietyłko w lasach, ale na 

 leśnych wycinkach, rąbaniskach, po brzegach, na nieużytkach i w zaroślach. 



Gdzie w lesie wilgoć większa, sosnę często zastępują drzewa liściaste, 

 a leśny podściół także się zmienia. W cieniu drzew najwybitniej wpadają tu 

 w oko ciemno-zielone liście kopytnika (4) (Asarum europeum L) i jasnej 

 zieloności listeczki szczawiku zajęczego (5) (Oxalis Acetosella L). 



Łąki mają oddzielną roślinność. Wczesną wiosną złoci się tam kaczeniec 

 (6) (C a 1 1 h a palustris L) i bielą się, jakby waty kawałki, kwiaty wełnian- 

 ki wieloklosowej (7) (E r i o p h o r u m p o 1 y s t a c h y u m L). Gdy już słońce 

 lepiej dogrzewa, całe rzesze roślin zakwitają i między niemi uderza oko storczyk 

 krwisty (8) (O r c h i s incarnata L). Wszędzie trawy się zielenią, wśród 

 których wiklina łąkowa (9) (Po a pratensis L) jest jedną z najpospolitszych. 

 Przyrowach sterczą turzyce najczęściej ostre (10) (Car ex a cut a L) i kwitną 

 piękne niezapominajki (11) (M y o s o t i s palustris L). W wodzie rowu, 

 szczególniej na prawym brzegu Wisły, nurza się bobrek (12) (Menyanthes tri- 

 foliata L), a gdzie brak bystrzejszego odpływu, tam woda pokrywa się jasno 



