366 — 



nego, pokrywającego pęcherz głosowy. Zresztą jak wyżej w cechach rodziny 

 i rodzaju. 



Zieloną barwę wierzchu ciała od barwy białej spodu odgranicza linija czar- 

 na od strony górnej żółto obrzeżona, biegnąca od nozdrzy, ponad okiem i bę- 

 benkiem, na bokach ciała lekko falista, w pachwinach nóg tylnych w głęboką 

 zatokę wygięta. 



Oprócz zdarzającój się i u nas odmiany plamistej, podlega żabka zielona 

 modyhkacyjom barwy czasowym, a przeto niestanowiącym odmian ubarwienia 

 we właściwem znaczeniu. Prócz tego okazuje zmiany chwilowe, zależne od 

 przemijających wpływów zewnętrznych. Przed każdem linianiem barwa traci 

 świeżość i nabywa odcieni szarawych lub popielato modrawych, w porze chło- 

 dnej robi się ciemno zielona lub śniadawa. Wystawiona na światło i ciepło, 

 nawet w ręce ciepłej trzymana, nabiera barwy jaśniejszej; w pewnym stopniu 

 ma także posiadać zdolność przystosowywania się do barwy roślin, na których 

 przebywa. Młode są zwykle jaśniejsze, żółtaAve. 



Żabka drzewna znana jest powszechnie; ona jedna z pomiędzy Skrzeków 

 nie obudzą w nikim wstrętu, owszem czystością barwy i zgrabnością ruchów, 

 zyskała sobie pewną przychylność, a że przytem daje się łatwo hodować, bywa 

 w wielu domach trzymana jako przepowiednik pogody, dosyć zresztą zawodny. 

 Na wolności nie okazuje obawy na widok człowieka, daje się łatwo ująć ręką, 

 oswaja się wprędce i przywyka do karmienia z ręki żywemi muchami; obeznaje 

 się także z mieszkaniem i w pewnych obranych miejscach statecznie przesiaduje 

 w dzień, nocą poluje na owady; stosownie utrzymywana, lat kilka w niewoli żyć 

 może. Samiec odzywa się wiosną i w pierwszej polowie lata, zwłaszcza pod 

 wieczór, bardzo donośnem, drobno siekanem rzekotaniem; przyczem pęcherz 

 głosowy pod gardłem wydyma się i drga odpowiednio głosowi. Za zbliżeniem 

 się ciekawego obserwatora ucisza się nagle i z trudnością daje się wypatrzyć. 



Żabka drzewna ma bardzo obszerne rozmieszczenie gieograficzne; żyje 

 w całej prawie Europie, z wyjątkiem dalszej północy, przez całą Azyją środko- 

 wą dochodzi aż do Japonii, w Syberyi jednak ani w Dauryi nie ma jej; znajduje 

 się także na całem pobrzeżu północnem Afryki. U nas w okolicach Warszawy 

 jest jeszcze bardzo pospolitą, podobnie jak w całej południowej części kraju; ku 

 północy jest coraz rzadszą, a chociaż wiadomości z stron dalszych są dotychczas 

 bardzo niedostateczne, przytoczyć tymczasowo można, że w okolicach Augusto- 

 wa dotąd jej nie dostrzeżono, a w okolicach Mińska litewskiego już wcale jej 

 nie znają. Okazy Gabinetu Zool. Warsz. pochodzą z okolic Warszawy, z Lubel- 

 skiego i innych południowych części kraju. 



Rodzina 2 RANIDAE ŻABY W AŚCIWE 



Ciało podługowate, głowa niezbyt szeroka. Skóra gładka, niekiedy dro- 

 bne brodawki zrzadka po niej rozsiane, lub zbliżone rzędem, tworzą w pewnych 

 miejscach wypukłe sznureczki. Guzów zauszuych niema. Źrenica okrągła, 

 szczęka dolna bezzębna, górna z ząbkami. Ząbki poduiebienne tworzą dwie 

 kępki pomiędzy tylnemi otworami nozdrzy. Nogi tylne bardzo długie, do W J- 



