— 368 — 



Barwa zwykła: z wierzchu zielona, plamami czarnenii na ciele i na nogach 

 tylnych nieregularnie upstrzona; na grzbiecie w podłuż trzy linije żółte; spód 

 białawy, niekiedy czerwono nabiegły. 



Młode szarawo zielone, plamy czarne mniejsze i rzadsze, na grzbiecie zwy- 

 kle tylko środkowa linija żółta wyraźna. 



Odmiany ubarwienia zależą naprzód od różnic tła, którego zieloność nie- 

 kiedy czysta, częstokroć wpada w różne odcienie żółtawe, szarawe, sinawe, oliw- 

 kowe coraz ciemniejsze aż do brunatnego; piamy czarne bywają nader różnej 

 wielkości, kształtu i obfitości, zwykle tak na ciele jak i na udach są nieregular- 

 nie narzucone; rzadko przechodzą w poprzeczne pręgi; trzy paski żółte wzdłuż 

 grzbietu niezawsze bywają wyraźne, a często bokowe są mniej widoczne niż 

 środkowy. 



Ciało w ogólności grubsze niż w gatunku następnym, u osobników starych 

 szerokie i pękate, głowa płaściejsza trójkątno klinowata o pysku bardziój zao- 

 strzonym. Nogi tylne o palcach długich, prawie całkowicie błoną spiętych. 

 Skóra na młodszych gładka, na starszych bywa brodawkami dosyć wyraźnemi tu 

 i owdzie posiana, zwłaszcza dwa widoczne sznureczki brodawek przebiegają od 

 oka na tył prawie równolegle po każdej stronie grzbietu. Samica większa i pę- 

 katsza, bywa zwykle bardziej plamista, często miewa spód ciała czarniawo mar- 

 murkowany. 



Żaba wodna, nazywana także żabą zieloną i żabą jadalną, żyje ciągle w po- 

 bliżu wód i większą część życia przepędza w samój wodzie. W dni pogodne 

 lubi wygrzewać się na słońcu siedząc w postawie psiój na podkurczonych nogach 

 tylnych, z przodem ciała wzniesionym. Przed zbliżającym się człowiekiem 

 rzuca się jednym sążnistym susem w wodę i kryje się na dnie, w mule lub pod 

 roślinami wodnemi. Samiec donośnym obdarzony głosem, wydyma podczas rze- 

 kotania bąble rezonansowe, po obu stronach głowy umieszczone i drgające od- 

 powiednio drobieniu głosu. Gdy jednocześnie odzywa się ich wiele, głosy zle- 

 wają się w jeden gwarny i donośny koncert, jakby na komendę wszczynany 

 i równie nagle ucinany. W okolicach błotnistych, zwłaszcza w ciepłe wieczory 

 wiosenne, słychać je z bardzo daleka. Samica wydaje głos słabszy, gardłowy. 



Żaba wodna jest więcej szkodną niż pożyteczną: u nas nieużywana prawie 

 na pokarm, sama pożera wprawdzie wielką ilość owadów, ale na tern pożywieniu 

 nie poprzestaje wcale; na wiosnę wyrządza niełatwe do ocenienia szkody wyja- 

 daniem ikry rybiój i młodego narybku, niekiedy połyka pisklęta drobnych pta- 

 ków gnieżdżących się na ziemi łub przy wodach; upowszechnione także podanie 



0 rzucaniu się jej na dorosłe nawet karpie i wydzieranie im oczu, nieprawdopo- 

 dobnem nie jest, chociaż sprawdzić faktu nie miałem możności. Szczupak, bo- 

 cian i wydra głównemi są jej nieprzyjaciółmi; do jój tępienia w wodach zary- 

 bionych najskuteczniejszym środkiem jest wyławianie gęstą siatką skrzeku 



1 wyrzucanie go na brzeg. Żaba ta zimuje pod wodą zagrzebana w mule. 



Przemiany żaby wodnej długiego wymagają czasu: przeszło trzech miesię- 

 cy, aż do czterech, t. j. przez Kwiecień, Maj, Czerwiec i Lipiec. Młode żabki 

 opatrzone jeszcze szczątkiem ogona dostrzega się' w wodzie aż do Sierpnia, są 

 one dwa razy większe od młodych żaby lądowój. 



