całą Azyją aż do brzegów oceanu Wschodniego i Japonii (Rana Dybowska 

 Giinth); ona także wznosi się najwyżej w górach aż do 8000 stóp wysokości 

 (Rana alpina Lam - . (Fitzing). Żaba ta najwcześniej ze wszystkich rozpoczyna 

 sprawę rozrodczą, w południowej Europie często już w końcu Stycznia, u nas 

 zaraz po oczyszczeniu się wód z lodów zimowych. 



R. oxyrrldnus Steenstr. "Wzrostem mniejsza, szczuplejsza, pysk ma bar- 

 dziej zaostrzony i bardziej kanciasty, o szczęce górnćj wystającej nieco przed 

 koniec dolnej; czoło ma węższe, nogi tylne nieco dłuższe, lecz nie wystające 

 piętą przed koniec nosa, płetwy zwłaszcza u samicy mniejsze (ostatnie dwa czło- 

 neczki palca najdłuższego wystają poza błony), sęczek pod palcem wielkim zna- 

 cznie wyższy niż u poprzedniej. Forma ta zdarza się częściej na północy, w La- 

 ponii dostrzegano ją aż do przylądka północnego. (R. aiwalis Nils); przez Sybe- 

 ryją północną aż do Kamczatki a nawet do Ameryki północnej (R. sylvatica 

 Leconte). Żaba ta w zależności może od zimniejszego klimatu, w którym prze- 

 bywa, porę składania skrzeku ma mieć o 3 do 4 tygodni późniejszą niż 

 poprzednie. 



U nas formę tę znajdowałem niezbyt często, zawsze pojedynczo; robiły one 

 na mnie wrażenie albo jako indywidualna właściwość, albo też jako osobniki 

 młode, niezupełnie jeszcze uformowane, najczęściej samce. 



R. agilis Thomas. Odznacza się kształtem ciała wysmukłym, nogi tylne 

 ma bardzo wydłużone, bardzo wyraźnie w poprzek pręgowane. Wzrost zwykle 

 średni, niekiedy bardzo duży. Innemi cechami zbliża się raz do jednej to znów 

 do drugiej z poprzednich, kształt pyszczka częściej przedstawia odmianę ostro- 

 noso, lecz zdarza się niekiedy zupełnie tęponosa. Podawaną jest jako miesz- 

 kanka południowej Europy (Dałmacyi, Włoch, Francyi południowej) niejedno- 

 krotnie wszakże znajdowałem u nas okazy przedstawiające najzupełniej cechy 

 tej postaci. Pora jej rozpłodowa ma przypadać później niż u obu poprze- 

 dnich (?). Trzyma się okolic nizinnych i błotnych; w górach nie była dostrzeganą. 



Nazwy polskie tego gatunku wymienione wyżój, są wszystkie trzy uspra- 

 wiedliwione i trafne. Żaba lądowa idzie na wiosnę bardzo wcześnie do wody, 

 kijanki jej wylęgają się rychło i kończą przemiany znacznie wcześniej niż żaby 

 wodnej, niekiedy już w drugiej połowie Czerwca. Młode żabki są bardzo małe, 

 wąsko podługowate, czarniawe; tłumnie opuszczają wodę i kryją się w trawach. 

 Po deszczu ulewnym zjawiają się niekiedy tak nagle i w tak niepoliczonem 

 mnóstwie, że wyrobiło się podanie jakoby z nieba spadały. Stare po załatwie- 

 niu sprawy rozrodczej porzucają zaraz wodę i pędzą żywot na łąkach, polach, 

 lub w lasach, w miejscach odległych od wody i wracają do niej dopiero z następ- 

 ną wiosną. Zimują w norach ziemnych lub w innych kryjówkach: pod mchem, 

 pod leżącemi kłodami lub w próchnie drzew starych. Głos mają słaby i rzadko 

 dają go słyszeć. 



Żaba lądowa szkód żadnych nie zrządza, owszem niszcząc owady należy do 

 zwierząt niewątpliwie pożytecznych. Rozmieszczenie ma bardzo obszerne; ze 

 wszystkich Skrzeków posuwa się najdalej na północ i najwyżej w góry. U nas 

 jest w całym kraju bardzo pospolita. 



