— 373 — 



ziorka, wreszcie obeschłe łachy rzeczne; wód czystych płynących unika. Pływa 

 i nurkuje doskonale, na lądzie podryguje drobnemi podskokami, lecz żwawo. Sa- 

 miec odzywa się nawet pod wodą, dobrze znanem żałośnem jęczeniem, bardzo 

 dźwięcznem lecz jednot umiem. Głos ten przedrzeźniając dziatwa wiejska, ro- 

 puszkę wodną zowie kumą, kumką; naiwny wierszyk podsłuchany, jako próbkę 

 humoru ludu, zamieściłem w tłumaczeniu Zoologii popularnej Schoedlera ed. 2. 

 Ks. Klukowi nazwa ta była już znaną, wymienia on gatunek ten pod nazwą Kum, 

 której należy się pierwszeństwo przed nazwą Bąkała utworzonej książkowo. 



Pora rozpłodowa ropuszki wodnej następuje dopiero po należy tern ogrzaniu 

 się wody, później zatem niż innych skrzeków naszych, niekiedy aż około połowy 

 Czerwca. Skrzek odchodzi w małych kłębach, kijanki wylęgają się w dni kilka, 

 są drobne i dość prędko odbywają przemiany, (zdaje mi się, że w 2 mies. nie- 

 spełna?) młode już wykształcone lecz bardzo drobne, widywałem w początku 

 Sierpnia wygrzewające się na szlamie nadbrzeżnym. 



Eopuszka wodna zimuje w rozmaitych kryjówkach, niekiedy znacznie odda- 

 lonych od letniego pobytu: pod mchem, w próchnie drzew, za korą kłód butwie- 

 jących i t. p. 



1. Bombinator igneus Laur. Kumka. 

 (Rana bombina Linn. Bufo pluvialis Daud. Bombinator pachypus Bp.) 



Z wierzchu ciemno-oliwkowa lub czarniawa, spód ciała sino czarny, w pla- 

 my jaskrawo pomarańczowe. Długość ciała 40 mm. 



Samiec. Palce nóg tylnych błoną szeroką aż po końce spięte; w porze roz- 

 płodowej na nogach przednich narosty nagniotkowate, jeden wielki na stronie we- 

 wnętrznej przedramienia i po jednym małym na 1-szym i 2-gim palcu. 



Samica. Stopy tylne mniej płetwiaste, na nogach przednich narostów niema. 



Młode. Wierzch ciała łupkowo-popielaty lub czarniawy, białemi broda- 

 weczkami posiany; spód blady nieplamisty, błona międzypalcowa mało jeszcze 

 wykształcona, tylko nasady palców łącząca. 



Barwa wierzchu przedstawia stopniowanie od szaro-oliwkowej, ziemisto- 

 burej, do prawie czarnej; na osobnikach jaśniejszych plamy ciemniejsze, nieregu- 

 larne, są bardzo wyraźne, na ciemnych, zaledwie widoczne (na preparatach spiry- 

 tusowych wyraźniejsze). Na spodzie ciała marmurkowo-plamistym, przemaga 

 częściej barwa czarna, rzadziej pomarańczowa; nogi od spodu są także plamiste. 

 U bardzo młodych spód ciała białawy, w miarę wzrostu coraz bardziej żółcieje, 

 plamki czarne w początkach drobne, występują coraz obficiej, a w końcu zlewają 

 się w duże plamy. Ze wzrostem także nogi tylne robią się coraz bardziej 

 płetwiaste. 



Odmiana B. breiipes Blas, wyróżnia się kształtem w ogólności bardziej krę- 

 pym, pyskiem krótszym i tępiej zaokrąglonym, grzbietem gęsto brodawkowanym, 

 a przytem krótszemi nogami tylnemi i krótszemi stopami; uznać w niej osobnego 

 gatunku niepodobna. 



Kumka, którą analogicznie do nazwy Żabki drzewnej można nazwać Ro- 

 puszką wodną, niezbyt obszerne ma rozmieszczenie. Żyje w całej środkowej i za- 

 chodniej Europie, na północ dochodzi do Danii i południowej Szwecyi ; granica 



