— 374 - 



wschodnia nie jest dokładnie znana, wiadomo tylko, że jej niema już na półwyspie 

 bałkańskim, w Krymie, ani na Kaukazie. U nas w pasie bardziej południowym 

 aż po Dniepr wszędzie się zdarza, lecz jak daleko rozprzestrzenia się na północ, 

 dotąd niewiadomo. Zdaje się, że granica północno-wschodnia posuwa się nieco 

 dalej niż dla Żabki drzewnej. Ma się jeszcze zdarzać w okolicach Kowna, lecz 

 w okolicy Mińska litewskiego już nie była dostrzeganą. W okolicach Warszawy 

 jest dosyć liczną. 



Rodzaj 2. Pelobaies Wagi. Grzebuszka. Ropuszka ziemna. 



Ciało krótkie, grube, wypukłe, kształtem poniekąd ropuchowate, głowa 

 krótka, w czole szeroka, w ciemieniu wysoka i wypukła. Nozdrza od siebie odle- 

 głe i wysoko umieszczone. Źrenica pionowo-eliptyczna. w świetle jak u kota 

 w szparkę pionową ściągalna. G-uzów zausznych ani bębenka widocznego niema. 

 Język mięsisty, płacuszkowato okrągławy, w większej części przedniej do dna 

 paszczy przyrosły, w tylnej wolny, na brzegu tylnym nieznacznie wykrojony. 

 Pęcherzy głosowych niema. Nogi tylne silne, przygięte naprzód wystają prawie 

 całą stopą przed koniec nosa. Błony pławne obszerne dochodzą do samych koń- 

 ców palców. Przy pięcie na brzegu wewnętrznym stopy narost twardy, rogowy, 

 tworzy krawędź ostrą rydelkowatą. Skóra na grzbiecie prawie gładka t. j. bez 

 wyraźnie odgraniczonych brodawek ani sznureczków, lecz mało widocznemi na- 

 brzmiałościami posiana. 



Grzebuszka należy do skrzeków przebywających więcej na lądzie; wodę 

 opuszcza zaraz po ukończeniu sprawy rozrodczej i przebywa na miejscach wilgo- 

 tnawych. Obyczaje ma nocne, dzień przepędza zakopana w ziemi, pod wieczór 

 wychodzi i żeruje do ^rana. Dlategoto truduiejsza jest do dostrzeżenia, nawet 

 w okolicach gdzie nie jest rzadką. 



Skrzek odchodzi sznurem jak u ropuch, kijanki mają skrzela zewnętrzne wy- 

 raźniejsze i trwalsze niż u innych, rosną powoli i spomiędzy wszystkich europej- 

 skich skrzeków bezogonowych potrzebują najdłuższego czasu do ukończenia prze- 

 mian; odznaczają się też niezwykłą wielkością i potężnym muskularnym ogonem, 

 wskutek czego poczwarka wyrosła większą jest od zwierzęcia młodego po ukoń- 

 czeniu przemian. 



Z dwu gatunków europejskich do rodzaju tego należących jeden tylko 

 u nas się znajduje. 



1. Pelobates fuscus Laur. Grzebuszka. 

 (Rana vespertina Pall. It. Bombina marmorata Sturm. Cultripes minor Muli.) 



Głowa z wierzchu wyraźnie wypukła, w tylnej części ciemienia wysoka 

 i skórą chropawą lub ziarnistą pokryta. Narost piętowy żółtawo lub rudawo bru- 

 natny. Długość ciała 66 — 80 mm. 



Wypukłość wierzchu głowy od przodu ku tyłowi coraz wydatniejsza, pokryta 

 jest skórą do kości ciemienia mocno przywierającą, z wiekiem coraz wyraźniej 

 chropowatą. 



Barwa wierzchu ciała wcześnie na wiosnę ciemna, niewyraźnie plamista, 

 później plamy występują wyraźniej : tło bieleje a plamy na niem oliwkowe lub zie- 



