_ 375 — 



lone, duże, nieforemne, lecz zwykle wpodłuż wyciągnięte, częstokroć zlewają się 

 w 4 nieregularne smugi wzdłuż ciała. Spód białawy, niekiedy śniado kropkowany. 

 Na bokach ciała i na nogach występują zwykle drobne broda wkowate kropki 

 minijowo czerwone. 



Ropuszka ziemna, którą dla zwyczaju zakopywania się w ziemię nazwać mo- 

 żna Grzebuszką. na wiosnę udaje się bardzo wcześnie do wody; kijanki wylęgają 

 się w przeciągu półtora tygodnia, wzrastając tracą pierwotną barwę ciemną i ro- 

 bią się jasno szare, niewyraźnie ciemniej marmurkowane, rozpraszają się nieba- 

 wem i przez całe lato widuje się je pływające samopas w wodach czystych. W sa- 

 mem korycie Wisły zdarzyło mi się nieraz dostrzegać je, do złudzenia przypomi- 

 nające rybki głowaczyki (Cottus), których pod Warszawą w Wiśle niema. Czasu 

 do ukończenia przemian Grzebuszką ze wszystkich naszych Skrzeków bezogono- 

 wych potrzebuje najdłuższego, przeszło 4 miesięcy od Kwietnia do Sierpnia. 



Samiec odzywa się głosem podobnym do rzekotania Żabki drzewnej, lecz rze- 

 kotanie to jest krzykliwsze i ostrzejsze; szorstkość tę dźwięku uczuwa ucho naj- 

 nieniilej u hodowanych w mieszkaniu. Za to obserwacyje nad zachowaniem się jej 

 są bardzo zajmujące. Hodowane trzymałem na zupełnej swobodzie, stawiając tylko 

 w kącie skrzynkę napełnioną ziemią pulchną, czarną łąkową, od czasu do czasu 

 zwilżaną. Posadzona na ziemi Grzebuszką przystępuje zaraz do roboty w postawie 

 siedzącej prawie pionowej, zaczyna dreptać tylnemi nogami, a pięty uzbrojone 

 ostrym rogowym narostem rozgarniają na zewnątrz ziemię; że zaś ciągle przytem 

 wykręca się w kółko, zagłębia się jak świder i w parę minut znika pod ziemią, nie- 

 zostawiając na powierzchni prawie żadnego śladu. W ziemi siedzi w postawie 

 pionowej, głową ku górze, zatem nietak jak ropucha leżąca w norze. Przez cały 

 dzień przesiadywały zwykle zakopane w ziemi, tylko podlanie wodą pobudzało je 

 do wychodzenia na wierzch. Noc całą hasały po całem mieszkaniu polując na 

 tarakany, których na szczęście dla nich niebrak było; ślady ruchliwości ich wszę- 

 dzie zostawały rankiem widoczne. Do skrzynki z ziemią same umiały trafiać, 

 przyrząd stosowny ułatwiał im wejście, choć sądzę była to zbyteczna troskliwość, 

 gdyż skaczą doskonale. Oswaja się prędko; muchy żywe brzęczące bierze z ręki 

 jak Żabka drzewna lecz z powodu nieruchawości języka mniej zręcznie. W na- 

 turze na łące, skacze dobrze dużemi susami, spotkać ją można albo bardzo rano po 

 rosie albo wieczorem po zachodzie słońca. 



Książkowe o tym gatunku wiadomości, nie zgadzają się z tern co mi własne 

 obserwacyje wskazują w dwu mianowicie rzeczach: 1. nie czułem wcale od nich 

 przykrego czosnkowego odoru, który wydaje podobna poniekąd do niej z ubarwie- 

 nia ropucha zielona. 2. barwę plam grzbietowych autorowie zachodniej Europy 

 podają jako brunatną, co nawet nazwa gatunkowa fuscus zdaje się wyrażać, na 

 naszych tymczasem znajdowałem zawsze plamy w lecie czysto zielone, na wcze- 

 snych wiosennych oliwkowo-zielone. 



Podobieństwo ubarwienia z ropuchą zieloną polega zresztą więcej na barwie 

 plam niżeli na ich rozmieszczeniu, na ropusze plamy są drobniejsze i rozrzucone 

 niesymetrycznie. Kształt głowy jest zupełnie u obu odmienny. Grzebuszką od 



