- 378 — 



Ropucha szara jest obszernie rozmieszczona: żyje w całej Europie; na połu- 

 dniu n, p. we Włoszech miewa wzrost daleko większy, przeszło 200 mm. dług. 

 ciała, na północy jest mniejsza. W Dauryi południowej, w okolicach jeziorek ste- 

 powych, słonych, dosyć liczna, jest jedynym Skrzekiem tam znajdowanym, lecz 

 nie dorasta wielkości nawet średniej ropuch naszych. Znaną, jest aż z Japonii. 

 U nas, pomimo bardzo niedostatecznych dotychczas świadectw, wnioskować mo- 

 żna, że znajduje się na całej przestrzeni kraju, aż do krańców północno-wscho- 

 dnich. W ogólności jest to najpospolitszy u nas gatunek ropuchy. 



2. Bufo viridis Laur. Ropucha zielona. 

 (Rana variabilis Pall. Spic. Rana pieta Pall. Zoogr.) 



Czoło tak szerokie jak powieka. Guzy zauszne niezbyt wypukłe, wydłużone, 

 w przodzie grubsze, na brzegu zewnętrznym wykrojone, nerkowate. Błona mię- 

 dzypalcowa dochodzi blisko do połowy długości palców. Dług. ciała 75—120 mm. 



Ciało grube płaskawe. Skóra mniej chropowata niż na ropusze szarej i mniej 

 brodawko wata; osobniki bardzo duże na grzbiecie prawie nie mają brodawek, na 

 bokach ciała są one zawsze, choć niewielkie, niekiedy czerwone, spód gęsto lecz 

 drobno brodawkowany. 



Bębenek o połowę mniejszy od oka, zwykle wyraźny. Pod podeszwą nóg 

 tylnych brzuśce dwa, z tych wewnętrzny podłużny, za nim krawędź zbiegająca ku 

 pięcie, brzusiec zewnętrzny okrągławy, w stawach palców pod spodem po jednej 

 brodaweczce. Na goleniach obrzmiałości gruczołowatej niema. 



Barwa wcześnie na wiosnę brudna, plamy wówczas białawo-szare i szaro- 

 oliwkowe mało się odznaczają; latem po wyjściu z wody barwy stają się czystsze, 

 cały wierzch ciała w tej porze jest bardzo wyraźnie upstrzony w plamy czysto zie- 

 lone nieforemne i niesymetrycznie rozrzucone na tle biał em (Rana pieta Pall. 

 Zoogr.). Niekiedy plamy na karku przedstawiają dwa sierpy wypukłościami ku so- 

 bie zwrócone i stykające się niby krzyż ukośny; odmiana ta wymieniona u Eich- 

 walda, Zool. spec. Ros. et Polon, jako osobny gatunek Bufo crucigera. Młode nie 

 różnią się ubarwieniem, są tylko wyraźniej brodawkowate. 



Ropucha zielona, którą właściwiej nazwaćby można srokatą lub plamistą 

 niżeli Ropuchą zmienną, przebywa więcej w wodzie niż Ropucha szara; parzenie 

 się trwa długo jak u tamtej, porą najwięcej temu sprzyjającą są ciepłe dni wio- 

 senne; z nadejściem upałów letnich jeszcze dużo przebywa w wodzie i odzywa się 

 ustawicznie przeciągłym, nieprzyjemnym głosem skrzypiącym, który porównać 

 można do skrzypienia powolnie otwieranych wrot drewnianych. Pod wieczór wy- 

 chodzi żerować na lądzie i często się wtedy pokazuje; skacze lepiej od ropuchy sza- 

 rej, ujęta wydaje obrzydłą woń czosnku i siarkowodoru, którą niesłusznie autor o- 

 wie przypisują Grzebuszce, pochodzi to jak się zdaje z prostej omyłki i brania 

 jednej za drugą. Podobieństwo wszakże do siebie tych dwu Skrzeków jest bar- 

 dzo powierzchowne, polegające tylko na ubarwieniu a nie na kształtach : orygi- 

 nalna wypukłość głowy i oczy kocie Grzebuszki odróżniają ją na pierwsze wej- 

 rzenie od Ropuchy zielonej, mającej czoło między nabrzmiałem! powiekami zaklę- 

 słe, ciemię płaskie, a źrenicę poziomo podłużną. 



