— 379 — 



Ropucha zielona jest mnićj obszernie od szarej rozmieszczona, w większśj 

 jednak części Europy jest równie jak tamta pospolitą. U nas w wielu okolicach 

 bardzo liczna, w innych znów niedostrzegana; czy się znajduje w całym kraju, 

 mianowicie w jego części północno-wschodniej, dotąd niewiadomo. W okolicach 

 Warszawy jest pospolitszą niemal od Ropuchy szarej. 



„ 3. Bufo calamita Laur. Ropucha hrótkonoga. 

 (Bufo terrestris foetidissima Roesel. B. cruciatus Schneid. B. cursor Daud. 

 B. viridis var. Dum. et Bibr.) 



Czoło niemal tak szerokie jak powieka. Guzy zauszne mało wydatne, dość 

 krótkie, eliptyczne. Nogi tylne krótkie, zaledwie ćwierć płetwiaste, t. j. błona 

 w samych tylko kątach palców jest widoczna; na goleniach obrzękłość gruczoło- 

 wata. Dług. ciała 55 — 80 mm. 



Podobna z pozoru do Ropuchy zielonej i przez niektórych autorów tylko za 

 jej odmianę poczytywana (B. yiridis var. Dum. et Bibr.) różni się wszakże nie- 

 tylko cechami powyżej w dyjagnczie wskazanemi: ciałem bardziej krępem, nogami 

 krótszemi, prawie niepłetwowatemi, lecz przytem odmiennemi ruchami, trybem 

 rozmnażania, nawet pewną stałą różnicą w ubarwieniu. Guzy zauszne są u niej 

 mniejsze niż u Ropuchy zielonej, znacznie krótsze, eliptyczne, u młodych słabo od- 

 znaczone; bębenek mało wyraźny. Pęcherz głosowy, wewnętrzny pod gardłem jest 

 większy niż u tamtej, otwiera się w głębi jamy paszczowej po każdej stronie szpa- 

 rą podłużną, leżącą pomiędzy językiem a końcem tylnym szczęki dolnej. Nogi 

 tylne są krótsze niż u innych ropuch: przygięte naprzód nieA?iele wystają końcami 

 przed koniec pyska; uda są bardzo krótkie, golenie obu płci zawsze wyraźnie gru- 

 czołowate, stopy o palcach krótkich, tylko w nasadzie małemi błonkami połączone; 

 podeszwa, jak u poprzedniej, z krawędzią na brzegu wewnętrznym i dwoma brzu- 

 ścami, z których wewnętrzny podłużny, zewnętrzny okrągławy płaski; w stawach 

 palców tylnych pod spodem po dwie brodaweczki obok (na preparatach spirytuso- 

 wych wyraźniej). Ciało całe z wierzchu i od spodu, tudzież nogi i palce są pokryte 

 drobnemi brodawkami. Wzrost stale mniejszy. 



Ubarwieniem chociaż w ogólności podobna do Ropuchy zielonej (zwłaszcza 

 z wiosny), różni się brudniejszym odcieniem tak tła, jakoteż i plam, tło bywa zwy- 

 kle szare lub brudno żółtawe, plamy zaś są brudno zielone, zwykle drobniejsze, 

 nieregularnie okrągławe, częstokroć pośrodku upstrzone jaśniejszemi brodawecz- 

 kami żółtemi lub czerwonemi (na prep. spiryt. plamy robią się prawie oczkowate, 

 ze środkiem jaśniejszym jak na panterze). Środkiem grzbietu od głowy do tylne- 

 go końca ciała, prawie zawsze przebiega smuga żółta a częstokroć równolegle od 

 niej po każdej stronie, od oka do osady uda smuga czewonawa nieregularnie fali- 

 sta. Spód ciała brudno-białawy. 



Ropucha krótkonoga. którą w niektórych książkach polskich znajduję pod 

 nazwą Ropuchy krzyżowej, wychodzi na wiosnę później od obu poprzednich gatun- 

 ków, szuka zaraz wód zarosłych roślinami, szczególniej wy sokiem! lepiecbem 

 trzciną i sprawę rozrodczą załatwia prędzej niż inne ropuchy. Skrzek tworzy 

 sznury krótkie, kijanki wylęgają się rychło, są bardzo drobne, rozwijają się szyb- 

 ko i kończą przemiany w czasie krótszym niż u innych. Właściwość tę Scbreiber 



