— 380 — 



autor wybornego dzieła Herpetologia europaea 1875 uważa za wskazówkę naj- 

 wyższej między Skrzekami organizacyi i stawia gatunek ten ropuchy na szczycie 

 całej gromady, inne zaś stara się uporządkować koleją czasu potrzebnego do odby- 

 cia przemian. 



Lato, Ropucha krótkonoga przepędza w miejscach suchych, często na roli 

 uprawnej między zbożem; dniem kryje się zwykle w norach ziemnych, zajętych 

 po nornicach (Hypudaeus), lub nawet własnemi siłami wykopanych, jak Grze- 

 buszka, z tą różnicą, że nie są one jak u tamtej pionowe, lecz ukośnie zagłębiające 

 się. że przy kopaniu ich odrzuca ziemię tylnemi nogami jak kret, a w norze leży 

 w położeniu poziomem. Wieczorami wyłazi i odzywa się głosem skrzypiącym. 

 donośn : ejszym niż ropuchy zielonej. Dla krótkości nóg wcale prawie nie skacze, 

 lecz biegnie okrakiem na czworaku, niezgrabnie lecz żwawo (Bufo cursor Daudin). 



Ropucha krótkonoga znajduje się w całej środkowej Europie aż do południo- 

 wej Szwecyi, u nas w ogóle jest rzadszą od obu poprzednich, a w wielu okolicach 

 wcale jej nie widać, tak n. p. w okolicach "Warszawy tak obfituj ącej w ropuchy, 

 niezdarzyło mi się jej dostrzedz, pomimo 20-letniego przeszło tu pobytu. W lubel- 

 skiem znajdowałem tę ropuchę kilkakrotnie przed laty kilkunastu, chociaż okazy 

 mi zniszczały, miejscowości z pamięci wymieniam : okolica Lublina, dolina Sanu 

 powyżej Krzeszowa i dolina Bugu poniżej Dubienki. Rzecz szczególna, gatunek 

 ten prawdopodobnie rozprzestrzenia się dalej na północ, niżeli Ropucha zielona: 

 n. p. w okolicy Kowna p. Taczanowski świadczy, że Ropuchę krótkonogą znajdo- 

 wał w obfitości i okazy tam zebrane złożył w Gabinecie zool. Warszawskim. 



Rzęd II. URODELA (Caudata) OGONIASTE. 



Ciało wydłużone, ogonem mniej więcej długim zakończone, niejako jasz- 

 czurkowate; nogi krótkie, przednie 4 tylne 5 palczaste, od przednich oddalone, 

 mało co dłuższe, wogóle słabe, do dźwigania ciała i do szybkiego biegu niezda- 

 tne; palce zwykle wolne bez pazurów. 



Ogon długości kadłuba lub krótszy. Kloaka w szparę podłużną, Skóra 

 u przebywających więcej na lądzie brodawkowata, u bardziej wodnych gładsza. 

 Bębenek ucha u wszystkich skórą pokryty, od zewnątrz wcale niewidoczny. 



Przemiany odbywają w wodzie, u nielicznych żyworódnych przechodzą 

 je w części, lub nawet zupełnie w łonie samicy. Poczwarki, tak zwane kijanki, 

 są szczupłe, wydłużone, niejako i-ybkowate, mają skrzela zewnętrzne widoczne, 

 często bardzo długie, zresztą są dość podobne do rodziców; nogi wyrastają pocz- 

 w ark om w krótkim czasie, przednie wcześniej niż tylne; skrzela zachowują 

 w ogólności długo, niekiedy do późnej jesieni. 



W naszej faunie z rzędu Skrzeków ogoniastych znajduje się jedna tylko 

 rodzina: 



Rodzina i. SALAMANDRINA. SALAMANDRY. (MOLGI). 



Kształt ciała wskazany w określeniu rzędu. Pomiędzy Skrzekami Ogo- 

 niastemi rodzina ta cechuje się głównie tern, że u dorosłych niema ani pozosta- 



