nowej szron jakby przezroczysty; brzuch bledszy niż u samca. Tęcza oka mniej 

 złocista, obficiej czarnym pigmentem przyćmiona. 



Poczwarka z początku blado oliwkowa, w miarę wzrostu coraz obficiej 

 czarno marmurkowana, na ogonie siatka czarna, krawędzie białawe. Pod ko- 

 niec przemian brzuch żółcieje. 



Tryton większy wyróżnia się znacznie od dwu innych fauny naszój gatun- 

 ków, wielkością wzrostu, skórą chropowatą, barwą śniadą. Wątpliwość wszel- 

 ką w poznaniu go usuwa obejrzenie podniebienia o dwu rzędach ząbków wąsko 

 obok siebie biegnących. 



Tryton większy żyje w całej środkowej Europie, u nas, z wyjątkiem naj- 

 bardziej na północo-wschód posuniętej części kraju, wszędzie był dostrzegany, 

 choć w ogólności mniój licznym jest od Trytona małego. Najczęściej widuje się 

 go latem w małych jeziorkach wśród lasów, a także w sadzawkach i kanałach 

 obrosłych staremi próchniejącemi drzewami, jesienią pod korą odstającą tychże 

 drzew lub w próchnie napełniającem ich wnętrze. 



Okazy Gabinetu Zool. Warsz. pochodzą z różnych okolic kraju. 



2. Triton alpestris Laur. Tryton górski. 

 (Triton Wurfbeini Laur. Salamandra rubriventris Daud. Molge ignea Gravenh). 



Zęby podniebienne w dwu rzędach na tył bardzo rozwartych. Skóra gład- 

 ka, lub bardzo drobno ziarnowana. Wierzch ciała mniój więcój śniady, spód 

 jaskrawo żółty bez plam czarnych. Dług. całk. 75—100 mm. 



cf. Głowiasto śniady, boki u dołu smugą jaśniejszą czarno nakrapianą 

 oznaczone; grzebień bardzo niski, na całój długości równy, bez przerwy nad osa- 

 dą ogona; skóra gładka. 



$. Jaśni ój lub ciemniej szara, smuga bokowa mniój wyraźna; grzbiet bez 

 śladu grzebienia; skóra bardzo drobno ziarnista. 



Młody: brudny lub rudawo brunatny grzbiet pośrodku jaśniejszy, z obu 

 stron smugą śniadą falisto pogiętą obrzeżony, boki zwykle śniado nakrapiane. 

 (W ubarwieniu zatem mniój więcśj podobny do samicy Trytona małego). 



Wierzch ciała nieregularnie śniado marmurkowany; osobniki jaśniej ubar- 

 wione wyraźniej to przedstawiają, na ciemniejszych plamy są prawie niewidocz- 

 ne. Smuga jaśniejsza na bokach ciała przy brzuchu w różnym stopniu bywa 

 wyraźna, a zależnie od tego plamki na niój czarniawe, okrągłe są mocniej lub 

 słabiój odznaczone. Spód ciała szafranowo żółty lub pomarańczowy, niekiedy 

 czerwony, zawsze nieplamisty, tylko po obu stronach smugą ciemną ograniczony. 

 Samiec w porze godowój jest niebieskawo łupkowy lub śniado brunatny, od szyi 

 przez ramiona na boki ciała biegnie smuga biaława, plamkami czarnemi upstrzo- 

 na i od dołu częstokroć niebiesko obrzeżona. Listewka niska, przedstawiająca 

 grzebień, płowa lub biała czarno plamkowana. Na ogonie plamy nieregularne 

 jaśniejsze, częstokroć niebieskawe, krawędź dolna za kloaką żółtawa, dalej sza- 

 rawa plamkami czarnemi przerywana. 



Samica ma ogon węższy i dłuższy niż u samca, barwę bardziój szarą lub 

 płowo brunatną, smugę boczną mniój wyraźną bez niebieskiego brzegu, krawędź 

 dolną ogona pomarańczową czarnemi plamkami przerywaną. 



