— 387 — 



Po opuszczeniu wody barwy u obu płci ciemnieją., częstokroć aż do ezarno- 

 ści, skóra wyraźniej chropowacieje, zwłaszcza u samic, na samcu po zanikiej 

 listewce grzebienia zostaje smużka żółtawa z czarnemi plamkami. Młode w tej 

 porze bywają, z barwy szaro lub cynamonowo brnnatnej, podobne do samic Try- 

 tona małego; odróżniają się wzrostem nieco większym, głową płaściejszą i bra- 

 kiem na niej smug ciemnych i porów skórnych. 



Tryton górski zamieszkuje wyłącznie góry środkowej Europy i południo- 

 wej Szwecyi. U nas znajduje się tylko w Tatrach. Zawadzki wymienia go pod 

 nazwą Triton igneus, Tryton ognisty (T. Wurf beini Laur.) jako mieszkańca całe- 

 go pasma Karpat, na wysokościach 4000 stóp wynoszących. 



Liczne okazy Gab. Zool. Warsz. pochodzą wszystkie z Zakopanego. Ży- 

 wych nie miałem dotąd sposobności oglądać. W całej płaskiej części kraju, 

 niema prawdopo dobieństwa znalezienia go. 



3. Triton taeniahis Schneid. Tryton mniejszy. 

 Triton punctatus Latr. Tr. parisinus Laur. Tr. yulgaris Flem. Lissotriton 



palmipes Bell. 



Zęby podniebienne w dwu rzędach na tył miernie rozchodzących się; na 

 głowie smugi ciemne od końca nosa przez czoło i przez oko; na pyszczku z każ- 

 dej strony dwa rzędy porów skórnych. Skóra gładka. Ogon spiczasto zakoń- 

 czony. Barwa wierzchu ciała mniej ciemna niż u obu poprzednich, spód żółty 

 czarno plamisty. Dług. całk. 65—75 mm. 



Oliwkowo szary lub szaro brnnatny, na całem ciele upstrzony plam- 

 kami okrągłemi czarnemi, na głowie smużki czarniawe bardzo wyraźne. Grze- 

 bień bardzo wysoki, na krawędzi karbowany, od głowy aż do końca ogona bez 

 przerwy wzniesiony. Palce nóg tylnych płatkami skórnemi rozszerzone. 



j. Szaro lub cynamonowo brunatna, wzdłuż grzbietu dwie smużki ciem- 

 niejsze falisto wyginane, na głowie smużki bledsze, mniśj wyraźne niż u samca. 

 Palce nóg tylnych bez płatków. 



(Tr. vulgaris Flem.) 

 Młody: rudawo brunatny lub brudno żółtawy, kropeczkami czarniawemi 

 zrzadka posiany, brzuch blado żółty, środkiem pomarańczowy. Ogon krótszy 

 od ciała, u nasady prawie obły, dalej zlekka ściśniony, o krawędzi dolnej czer- 

 wono pomarańczowej. 



(Salam. exigua Laur.) 

 Jest to najmniejszy gatunek Trytona, kształtem szczupły, o głowie mniej 

 niż u innych spłaszczonej, a pyszczku mniej tępym. Ogon stosunkowo dłuższy 

 niż u Trytona wielkiego, niewiele jest krótszy od połowy długości całkowitej. 

 W ubarwieniu przedstawia znaczne stopniowania: w ogólności barwy ma mniej 

 ciemne. Podgardle bez fałdu poprzecznego. TT spaślej szych grzbiet bywa do- 

 syć zaokrąglony, u chudych płaskawy z każdej strony kantem wystającym 

 ograniczony. 



Samiec ubarwieniem od samicy bardzo odmienny, w porze godowej odzna- 

 cza się barwą oliwkowo zieloną, zwłaszcza w wodach czystych, (w wodach męt- 



