— 390 — 



II. Znajdują się w większej połowie 

 kraju lecz nie dochodzą do granic 

 północnych. 



10. Pelobates fuscus. 



5. Bufo viridis 



6. Bombinator igneus 



7. Hyla arborea 



8. Triton cristatus. 



IV. Żyją tylko na południu w pasie 

 górzystym. 



11. Triton alpestris 



12. Salamandra maculosa. 



13. „ atra. 



III. Rozprzestrzenienie najmniej po- 

 znane; dostrzegane były w pewnych 

 okolicach dość daleko na północ, 

 z innych zaś .bardziej południowych 

 brak wiadomości. 



9. Bufo calamita. 



Zatem więc w wązfcim pasie południowym żyją gatunki wszystkich czte- 

 rech oddziałów t. j. razem gatunków 13. 



W środkowym gatunki 3 oddziałów razem gatunków 10. 



W pasie północnym już tylko z pierwszego oddziału gat. 4. 



Co się tyczy gatunków środkowego pasa, wiadomo że z liczby 10-ciu nie 

 dochodzi do ostatecznych północnych krańców kraju gatunków 6, lecz jak dale- 

 ko który z nich posuwa się na północ lub na wschód, dotychczas brak jest wia- 

 domości, a wytykanie na domysł granic ich rozprzestrzenienia mogłoby okazać 

 się bardzo niedokładnem. Wyjaśnienie tej kwestyi nastąpić może dopiero wte- 

 dy, gdy na kilkunastu dobrze obranych stanowiskach znaleźć będzie można osia- 

 dłych na miejscu obserwatorów; pobieżne bowiem po kraju wycieczki, odbywane 

 z konieczności w porze najmniej stosownej, mało przyłożyć się mogą do poznania 

 kraju pod względem jego przyrodzonych płodów. 



Zbieranie Skrzeków i przechowywanie ich w Zbiorach. 



Łowienie Skrzeków jest łatwiejsze niż innych zwierząt; ani się ratować 

 skutecznie ucieczką, ani bronić kąsaniem niezdolne, jadowitych niema, można 

 więc je chwytać ręką bez obawy. Największą może trudnością w ich zbieraniu 

 jest wstręt w dotknięciu ich ciała zimnego, wilgotnego i miękkiego, tudzież woń 

 brzydka jaką niektóre wydają. Albo tedy obrać sobie delikatniejsze zajęcie, 

 albo umieć panować nad wrażliwością. Na wiosnę, w porze pobytu wodnego, 

 najważniejszej dla zbieracza, łowić je również łatwo za pomocą koszyrka, to 

 jest siatki stosownej gęstości, osadzonej na długim kiju. 



Wyszukiwanie ich jest także łatwiejsze niż wielu np. Płazów; trzeba tylko 

 znać warunki w jakich przebywają i porę dnia, w której z ukrycia wyłażą. 

 Miejsce w ogólności wilgotne, dla niektórych cieniste, pora ranna lub wieczorna, 

 albo też zaraz po ciepłym deszczu, dają plon najobfitszy. 



Dodatek Nr. 2. 



