— 397 — 



szerzała się ku wewnętrznemu brzegowi rowu, a zatem oba wspomniane brzegi 

 (liiiije), były przy błonkach okologębowych zbliżone, a dalej ku wewnętrznemu 

 brzegowi rowu znacznie się rozchodziły (Tab. XXX. fig. 4). Muszę uczynić 

 tu uwagę, że u gatunku tego pomiędzy prawym grzebieniem rowu. a wewnętrz- 

 nem ograniczeniem tego ostatniego nie dostrzegłem odpowiedniej części we- 

 wnętrznego brzegu w mowie będącej granicznej a ściętej krawędzi. 



U Stylo nychia post u lata (St.), posiadającej zupełnie podobne 

 odgraniczenie rowu gębowego jak Stylonychia mytilus, jako też u nie- 

 których drobniejszych okazów tego ostatniego gatunku, nie mogłem jednak do- 

 patrzeć obu brzegów krawędzi. 



Podobnie rzecz ma się z rowem gębowym Urostyla gran dis i Am- 

 p k i s i a piscis (uiihi = Uroleptus piscis Stein), gdzie widziałem je- 

 dynie brzeg wewnętrzny i to tylko na przestrzeni od błonek okologębowych do 

 prawego grzebienia rowu, z którym się, jak zwykle, zlewa. 



Z lewej, czyli zewnętrznój strony, rów gębowy jest ograniczony brzegiem 

 zlekka od strony rowu wklęsłym; z prawej zaś, czyli wewnętrznej strony ogranicza 

 go znacznie rynienko wato zagłębiony brzeg czyli ścianka (Tab. XXIX. fig. 4, h). 

 Dno rowu nie jest tak gładkie, jak to mniemali poprzednicy S t e r k i e go; do- 

 piero bowiem ten ostatni, nic o tern w tekście niewspominając, na schematycznem 

 przecięciu, poprowadzonem przez środek rowu gębowego Ga str os ty- 

 1 ae (?) '), rysuje podłużny, środkowy grzebień, na którym mieści po raz pierw- 

 szy przez się opisane „cilia endoralia" tego gatunku. 



W rzeczywistości dno rowu od wewnętrznego brzegu ku brzegowi ze- 

 Avnętrznemu, t. j. ku lewej stronie, pochyla się, tworząc trzy słabo odznaczone 

 tarasy, pooddzielane grzebieniastemi, podłużnemi krawędziami, na których są 

 osadzone pewne szczegółowe utwory, wchodzące w skład rowu gębowego. Po- 

 nieważ istnieją trzy tarasy, zatem między niemi występują dwa grzebienie, przy- 

 najmniej u Stylo nychia mytilus iUrostyla grandis. Bardziej na 

 wewnątrz przebiegający, prawy grzebień silniej jest wyrażony (Tab. XXIX. fig. 

 4, x.); jest to wspomniany wyżej grzebień na rysunku S t e r k i e g o; Stein 2 ) 

 uważa go za szparę gębową. Nie mogę tu zamilczeć o tem, że u Stylony- 

 chia mytilus. podczas podziału w matczynym rowie gębowym spostrzegłem 

 stopniowe przesuwanie się tego grzebienia (odgraniczenia czoła nie widziałem 

 I tego osobnika) razem z przyczepionym doń utworem pod daszkowaty wewnętrz- 

 ny brzeg rowu, pod którym grzebień u gatunku tego zwykle bywa ukryty, a tem 



Sterki. Loc. cit. Tab. IV. f. 4 c. 

 2 ) Stein. Loc. cit. T. I. str. 142. U Pleurotricha grandis (St.) i P 1 e u r o- 

 tricha lanceolata (St.J widzi on „wyraźne i szerokie szpary podłużne, które niekiedy z le- 

 wej slrony bywają bloiiką obwiedzione" (str. 168, Tab. X. f. 2. o.). Widocznie Stein za szparę 

 gębowa, bierze prawie pionowo spuszczający się brzeg najbardziej wewnętrznego tarasu, jak to ma 

 miejsce u Urostyla grandis (St ), gdyż rodzaju Pleurotricha- nie widziałem. Wy- 

 ra,;v.' szpary gębowe Stein rysuje jeszcze u S t y 1 o n y c h i a mytilus (Ehb), O x y t r i- 

 e h a fali a x (St.), Oxytrichamystacea (St.), Oxy tr i cha p la ty s t o ma (Ehb,), 

 Urostyla Welssei (St.) i Urostyla grandis (Ehb.). 



