405 — 



bardzo wypukły grzbiet i brzuch, przy boczuem położeniu zwierzęcia, doskonale 

 daje się spostrzegać ułożenie szczecinek w wiele szeregów. 



Ze względu na rozpowszechnienie tego utworu zauważę, że w ciągu swych 

 badań nie spotkałem ani jednego osobnika z rodziny O x y t r i c h ó w, u któ- 

 regoby przy odpowiednich usiłowaniach niemożna było odszukać tych szczecinek. 

 Szczecinki grzbietowe bardzo nawet wyraźnie widziałem u Urostyla gran- 

 d i s, u którój -najmniej spodziewałem się je odnaleźć. Gatunek ten posiada zre- 

 sztą nader krótkie i dosyć rzadko rozstawione szczecinki. U form ogoniastych 

 szczecinki zawsze spotykałem i na ogonach. Liczby szeregów nigdy nie udało mi 

 się określić. 



UL Opisanie Oxytriehów nowych lub niedokładnie 



znanych, 



I. Strongylidium lanceolaium. nov. sp. 



(Tab. XXX; fig. 5.) 



Ciało lancetowate z silnie wypukłym grzbietem i mniej wypukłym brzuchem; 

 z przodu zwężone jako jednostajnie szeroka szyja, dorównywająca czwartej części 

 długości całego ciała. Ku tyłowi ciało stopniowo 'Wyciągnięte w bardzo krótki, 

 ucięty i z lekka na lewo zgięty ogon. Tylna część ciała nieco około swój osi na 

 lewo skręcona. Kształty ciała stałe, niezmienne (ciało niemetaboliczne). 



Trzy grube rzęsy czołowe w ukośnym szeregu na przednim końcu szyi osa- 

 dzone. Dosyć długie rzęsy brzuszne tworzą trzy szeregi, ukośnie (spiralnie) 

 w poprzek brzucha od prawej ku lewej stronie przebiegające. Rzęsy brzeżne dość 

 długie; szereg prawy, osadzony w przedniej swej części nieco na grzbietowój stro- 

 nie, przechodzi następnie na stronę brzuszną, a w tylnej części ciała ukośnie zmie- 

 rza ku lewemu jego brzegowi; szereg znowu lewy poczyna się na brzusznej stronie 

 ciała nieco ponad podstawą szyi, a następnie przechodzi na grzbiet i nieopuszcza- 

 jąc tej strony ciała ostatecznie ukośnie zmierza ku prawemu brzegowi ciała. 

 Ostatnie dwie, a nawet trzy, mniej ruchliwe rzęsy obu tych szeregów, osadzone 

 na tylnym końcu ciała, można uważać za rzęsy ogonowe. Krótkie szczecinki 

 grzbietowe bardzo są wyraźne na całym grzbiecie, niewyłączając szyi i ogona. 



Nader wązki rów gębowy mieści się pośrodku szerokości tylnej połowy szyi. 

 Błonki przy gębowe nadzwyczaj są długie i silne; zachodzą one na prawą i grzbie- 

 tową stronę szyi, na przestrzeni, wyrównywaj ącej trzeciej części jej długości. 

 Płonek przygębowych narachowałem około 30. Podstawy wszystkich błonek. 

 położonych na grzbiecie przykrywa z dołu wydatna warga górna. Z błon falują- 

 cych dojrzałem tylko jedne (przygębową). 



Zbiornik; kurczliwy leży tuż poniżej szyi przy lewym brzegu ciała. Miąsz cia- 

 ła jest błyszczący, z silnie błyszczącemi owalnemi, mniej lub więcej wydłużonemi 



