~ 410 — 



ód samego początku są, nieco dłuższe od odpowiednich rzęs szeregu prawego, ku 

 tylnemu końcowi ciała silnie się wydłużają; na ogonie są one znacznie dłuższe od 

 rzęs odbytowych, pionowo względem brzegu tej części ciała osadzone i nadzwy- 

 czaj mało ruchome; ku wierzchołkowi ogona coraz bardziej tracą one zdolność 

 ruchu, do tego stopnia, że 5 ostatnich rzęs. osadzonych na grzbietowej stronie ogona 

 wcale już tej zdolności nie posiada, wskutek czego uważam je za rzęsy ogonowe. 

 Szczecinki grzbietowe są krótkie i na całym grzbiecie widoczne, niewyłącza- 

 jąc ogona. 



Rów gębowy zajmuje więcej, niż przednią '/ 4 część długości ciała. Jest on 

 miernie szeroki, a jego brzeg wewnętrzny leży na samej osi ciała. Silne i nad- 

 zwyczaj długie błonki okołogębowe zaczynają się przy prawym brzegu ciała i na 

 brzusznej jego stronie, następnie przechodzą na grzbietową stronę, poczem 

 doszedłszy do prawego brzegu ciała, znowu spuszczają się na brzuszną jego 

 stronę. Błonki są wogóle długie, najdłuższe przy przejściu przedniego brzegu 

 ciała w lewy brzeg. Warga górna jest długa, dosyć wysoka, półksiężycowata, 

 Z błon falujących dojrzałem tylko jedhę. na wewnętrznym brzegu rowu osadzoną 

 (przygębową). oraz przednią część szeregu rzęs śródgębowych. Zauważyłem też 

 lewą częśi krawędzi, oddzielającej czoło od dna rowu gębowego. 



Zbiornik kurczliwy mieści się pośrodku długości właściwego ciała i jak 

 zawsze u O x y t r i. c h ó w. tuż przy lewym brzegu. Każde z obudwu jąder 

 pos/ada szparkowatą przestrzeń i pojedyńcze jąderko. Jądra są owalne i ze 

 względu na położenie nic nie okazują uwagi godnego. Długośi całego ciała 

 = 0,8 mm., szerokość = 0.2 mm. — Miąsz ciała jest błyszczący; w tylnej części 

 ciała gromadzą się ciemne ziarnka, lecz ogon jest od nich wolny. Zwierzę poru- % 

 sza s*ę powolnie; przeważnie lubi ono leżeć nieco bokiem. Gatunek ten znalazłem 

 w Łazienkach królewskich, w towarzystwie niewielkiej ilości S i y 1 o n y c h i a 

 similis? (Quennerstedt). 



Amphisia piscis była przedmiotem opisów wielu infuzyjologów. T r i- 

 c h o d a p i s c i s O. F. M ii 1 1 e r a. o której Stein niesłusznie mówi, że zbior- 

 nik kurczliwy jest u niej zadaleko od przodu ciała odsunięty; oraz O x y t r i c h a 

 c a u d a t a Ehrenberg a, ze względu na zarysy ciała, zdają się przedsta- 

 wiać w mowie będący gatunek. Uroleptus piscis Eh ren berga, 

 którego Stein także uważa za gatunek indentyczny z wyżej wspomnianym, 

 kształtem ciała przypomina raczej U r o s o m a C i e n k o w s k i i (mini). O x y- 

 tricha caudata Claparedea i Lachman na, która bez wątpienia 

 nie różni, się od op'sywanego gatunku, według tych badaczy jest wszakże odmien- 

 na z powodu obecności trzeciego szeregu rzęs brzusznych, oraz niekurcziiwego 

 ogona i zbyt dalekiego wysunięcia ku przodowi zbiornika kurczliwego; zdaje się 

 także, że za rzęsy czołowe wzięto trzy pierwsze rzęsy prawego szeregu brzusz- 

 nego. Do Amphisia piscis najbardziej jest podobny Uroleptus p i s- 

 c i s Stein a. Wszelako opisany przez tego badacza gatunek z przodu zanadto 

 jest zwężony, posiada tylko 3 rzęsy czołowe, a brzuszne szeregi dochodzą u niego 

 tylko do ogona; nadto Stein nie wspomina o rzęsach odbytowych (i dla tego 

 zaliczył gatunek do rodzaju U r o 1 e p t u s), zbiornik zadaleko posunął ku przo- 

 dowi, a ogon przedstawia zbyt wazki i walcowaty. 



