PRZYCZYNEK 



DO TERMINOLOGII OWAIITOEJ POLSKIEJ. 



p]Z'.'Z 



Dra. Jana Sznabia. 



Szczupły zastęp naszych przyrodników zajmujący cli się owadoznawstwein 

 (entomologiją) umieszczał swe prace przeważnie w zagranicznych specyjalnych 

 pismach, mało kto ogłaszał po polsku już to z braku odpowiedniego organu 

 przyrodniczego, już z braku odpowiedniego zapasu wyrażeń terminologicznych 

 polskich powszechnie przyjętych. Pragnąc umieszczać w Pamiętniku Fizyjogra- 

 ficznym od czasu do czasu opisy nowych gatunków z działu owadów dwnskrzy- 

 dłych znalezionych w kraju, zebrałem pewien zapas wyrazów polskich, termino- 

 logii ogólnej zwierząt a szczegółowo owadniczej dotyczących (z dzieł polskich 

 anatomicznych, z prac Prof. Wagi, Nowickiego i i.), porozumiałem się 

 z księdzem dziekanem Grzegorzkiem znanym w nauce dipterologiem 

 polskim z Bochni i wspólnie przyjęliśmy następujące polskie nazwy różnych 

 części ciała owadziego (ze szczególnym względem na owady dwuskr zydle) w opi- 

 sach systematycznych niezbędne; niektóre nowe wyrażenia należało utworzyć co 

 też uczyniono z możliwem uwzględnieniem ducha języka i potrzeb nauki, inne 

 jako najodpowiedniejsze lub najbardziej utarte wybrano z pośród już używanych. 



Nazwy polskie (proponowane). 



Okrywa Ciała ( Tegmentum, Tegumentum; Eiweloppe). 



I. Głowa (Caput, Kopf, Tete). 



Czaszka ( Cranium; Caha; Schadel). 

 Potylica ( Occiput; Hinterkopf.) 



Część podstawowa (Gula; Jugulum K i r b y. pars basalis S t r a u s. Kehle 

 Gurgel; Grundstiick). 



Ciemię (Vertex; Scheitel; Vertex). 

 Czoło (Frons; Stirn v. Stirne; Front), 

 Skronie ( Tempora; Schlafen), 



