O chrząszczach krajowych. 



napisał 



Fryderyk Ostcrloff 



X. 



SPOSOBY ZBIERANIA. 



Szukając chrząszczy w leżach zimowych, jakoto: pod mchem, porostem, 

 liśćmi i napływkami; wreszcie w ziemi, próchnie, po mrowiskach i kreto winach, 

 pomiędzy trawą i t. p. jak również w leżach pokarmowych np. w odchodach 

 zwierzęcych i padlinie, używa się grzebaczki. 



Jest to narzędzie bardzo proste i może być zrobione z odpowiednio zagię- 

 tego starego widelca, o 3 — 4 zębach. Taka grzebaczka jest lekka i do odgarnia- 

 nia bardzo zręczna. Chrząszczy zresztą doskonale się szuka i bez grzebaczki, po- 

 prostu gołą ręką. Wszakże w lasach iglastych sprawa jest trudniejsza, tam bowiem 

 gdzie dużo jałowcu, tarniny, akacyi, jeżyny, pokrzywy lub ostu, tam szukanie 

 golą ręką bardzo trudne, lub wcale niemożebne. Obok tego i dla samej czysto- 

 ści, zwłaszcza gdy deszcz lub rosa zwilżyły ziemię i to co ją pokrywa, a szczegól- 

 niej gdy zbiera się po śmieciach, odchodach zwierzęcych, w padlinie, grzebaczka 

 zawsze będzie nieodzowną. 



Drugiem bardzo ważnem narzędziem do łowienia chrząszczy jest czerpak. 

 Jest to woreczek jakiego się używa do chwytania motyli z tą różnicą: że zamiast 

 muślinu bierze się płótno i że u dołu ma wyszyte okrągłe dno. Najdogodniej- 

 sze wymiary czerpaka są: 



długość trzonka 20" cali. 



grubość tegoż przy skówce 75 linij. 



grubość tegSż w końcu 10 „ 



długość woreczka w płótnie 16" cali. 



średnica zaś otworu 10" „ 



Łowienie chrząszczy bez czerpaka jest bardzo mozolne. Trzebaby je upa- 

 trywać, a przytem należy być bardzo ostrożnym, bo inaczej chrząszczyk frunie, 

 skoczy, albo też zleci na ziemię. Spadłego zaś na ziemię chrząszczyka, zwłasz- 

 cza gdy drobny, trudno odnaleźć; zwykle uważać go należy za przepadłego. 



